Van mijn vriendin kreeg ik afgelopen week een mooie bokaal met een geslepen guirlande en sterren. Het heeft een prachtige gegolfde rand en staat hoog op een poot. Zo sierlijk. Niet alle geslepen glas is super oud. Ik heb het vermoeden dat deze bokaal dat ook niet is. Maar wel erg mooi om ergens te pronk te staan.
Donderdag purple day… Donderdagmiddag kleine kringloopronde gedaan, d.w.z. dat ik bij twee kringlopen ben geweest. Bij beide kwam ik paars glaswerk tegen dat ik niet kon weerstaan. Ook in mijn vakantie heb ik paas glas gekocht. Schijnbaar is de kleur uit en komt het overal uit alle hoeken weer tevoorschijn. Op een hoekkast in de woonkamer staan allemaal ‘cognacglazen’ in alle kleuren en maten. Dat is een collectie die gemaakt is in Italië en het wordt ook vaak verkocht als Murano glas (Murano is het glaseiland van Venetië). Maar deze vier paarse ‘cognacglazen’ komen daar in ieder geval niet vandaan. de achterste twee zijn te zwaar en dik ervoor. En de voorste heeft zelfs een sticker “made in Sweden”. Dus dat is Scandinavisch. Het Zweedse glas is ook wat dunner dan het Italiaanse glas en de rand is recht af. Terwijl het Italiaans glas vaak iets gebobbeld is aan de bovenrand zoals het rechter glas.
Laats was ik bij de kringloop toen ze net allerlei figuren van kristal aan het prijzen en in de winkel aan het zetten waren. Ik zei tegen degene die dat deed, ‘o iemand heeft ook haar verzameling opgeruimd’, hij vertelde dat het kristal van oma geweest was.
Maar kristal is niet mijn ding en ik heb alles bekeken. Mooi voor iemand die van kleine kristallen figuren houdt. Maar één van de laatste dingen die erbij gezet werden was dit Ooievaarsgezin. Ooit gemaakt van geblazen glas. Aan de kleur van het glas is wel te zien dat het wat ouder is en het is helemaal heel. Maar super fragiel. Voor 2 euro staan ze bij mij in de vitrinekast te pronken. Kijk mee en geniet!
Deze foto laat de onderkant van een waterglas en een waterkan zien in roze glas. Hieraan is al te zien dat beide niet echt bij elkaar horen. Het waterglas heeft drie ribbels en de waterkan heeft twee ribbels. Maar de kleur is hetzelfde en een kniesoor die er over valt…
Het glas en de kan zijn beide gemaakt van geslepen glas. Aan de versiering is ook goed te zien dat ze officiëel niet bij elkaar horen omdat de bloemen anders zijn. Ik zal ze dan ook maar een marriage noemen, zoals deskundigen vaak zeggen als verschillende stijlen zijn gebruikt die mooi zijn maar eigenlijk biet bij elkaar horen.
Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen heb ik niet veel roze geslepen glas. En dat is ook de reden waarom ik deze twee bij mijn favoriete webwinkel heb gekocht. Ondanks de verschillen zijn ze prachtig. Ik heb hierover te weinig kennis om er tijd en plaats aan te geven. Maar genieten van het mooie is ook veel waard!
Zoals het met onderzetters gaat, gaat het bij mij ook met messenleggers. Het liefst vind ik complete sets van 12 stuks. Maar bij mijn favoriete webwinkeltje kwam ik deze vijf stoere messenleggers tegen. Ze zijn in ieder geval gemaakt van kristal en daardoor ook zwaarder dan gewone huis, tuin en keuken messenleggers. deze hebben een prachtige bloemvorm en ik ga nog bedenken wat ik er ooit mee ga dien en of ze wel in het museum terecht komen.
Nu ik deze foto post van een complete set onderzetters ben ik verbaasd hoe mooi dat eruitziet. Ook deze set kwam ik in mijn vakantie tegen bij een kringloop. Gekocht omdat het een klein prijsje was voor de hele set en de houder echt zo’n jaren ’60 houder is van goudkleurig metaal. Ik ben wel super verbaasd dat deze set de loop der tijden heeft overleefd (waarschijnlijk heeft het altijd achterin een kast gestaan en niemand heeft het gebruikt of misschien wel gekregen van die ene tante die maar één keer per jaar op bezoek komt en bij het serveren van het advocaatje met slagroom dan nog even de set op tafel gezet om te showen dat het nog steeds bestaat). Want het is een werkelijkheid erg onpraktische houder. Dat het niemand is overkomen dat het is vastgepakt en alles er uitgekiept is in duizend stukken op de grond is beland. Dank u wel, zuinige Nederlander!
Mooi toch deze onderzetters met stermotief!
Ik heb al vaker onderzetters laten zien in mijn blog. Deze kwamen onlangs op mijn pad. Een complete doos vol met 12 dezelfde in een lichtblauwe kleur. Ik heb denk ik wel drie maal langs de doos gelopen voordat ik door had dat de onderzetters lichtblauw zijn. Op bovenstaande foto is de kleur prima te zien. Maar wanneer het daglicht er vol op schijnt is het erg moeilijk te constateren.
Het mooie aan deze set is dat ze alle twaalf nog in de doos zitten. Ooit verkocht bij het Friesche Schathuis in Leeuwarden.
Een kleine geschiedenis van het Friesche Schathuis….
Het Friese Schathuis staat sinds 1970 in Drachten, strategisch gelegen tussen het museum- en Raadhuisplein. Edwin Luiks (53) zwaait er samen met zijn echtgenote en vader de scepter. De opvallende bedrijfsnaam van de keten werd ooit door zijn opa verzonnen. Want een keten was het, tot aan het eind van de vorige eeuw.
Friese Schathuizen waren behalve in Drachten te vinden in Heerenveen en Leeuwarden. Daar in de provinciehoofdstad begon het 85 jaar geleden allemaal. ,,Er werd toen nog van de winkeliers verwacht dat ze op zondag de gordijnen sloten in de vitrines”, vertelt de 79-jarige Hans Luiks, als de Drachtster koopzondag ter sprake komt.
Damesmode, sieraden, kook- en verzorgingsartikelen, daar draait het al die jaren om. ,,Waar mensen vroeger om eau de cologne kwamen, verkopen we tegenwoordig shampoos en badgels’’, zegt de zoon. ,,Maar het idee is hetzelfde als in de jaren dertig.” Enkele dames struinen ondertussen langs de uitgestalde waren en worden daar waar nodig vriendelijk van advies voorzien.
De Luiks verkopen graag producten die in de omgeving nergens anders te koop zijn. Want daarmee zet je jezelf op de kaart. Er komen geen vertegenwoordigers meer over de vloer, zeker niet dagelijks zoals toen Hans nog de dienst uitmaakte. Nee, de Luiks gaan nu zelf beurzen in Frankfurt en Parijs af om contact te leggen met fabrikanten. Zelf importeren is het devies, daarmee voorzie je je klanten van unieke producten.
Wat het bedrijf kenmerkt is de kijk op de markt. Tijdens de crisis van de jaren tachtig ging het Schathuis goedkopere producten verkopen. Toen prijsvechters met producten uit Azië de dienst begonnen uit te maken, ging het Schathuis de strijd niet aan, maar positioneerde zich juist hoger.
,,De grootwinkelbedrijven zijn dan ook nooit onze grootste bedreiging geweest”, durft Edwin wel te stellen. ,,De markt is op het moment wel veel onstuimiger dan vroeger, toen kon je nog wel een peil trekken op de ontwikkelingen als je goed naar de cijfers keek.”
Zijn vader is het daar ten volle mee eens: ,,In het verleden kon je voor een paar maanden inschatten wat de omzet zou zijn. Nu varieert het elke maand.” Dat is ook een reden dat er praktisch geen voorraad meer wordt aangehouden. ,,Want zelfs die pannen uit Italië kunnen we binnen een paar dagen weer binnen hebben.”
Vroeger was er nog een Schathuismagazijn in Heerenveen en ging bestellen bij de groothandel per brief. ,,Toen zaten onze leveranciers in Nederland hoor, in het buitenland zouden ze ons niet begrepen hebben”, grapt de zoon van de oprichter.
Een doos met slangelerenprint en van binnen super zacht gestoffeerd. Een betere plek kunnen de onderzetters niet hebben!
Mooi groen is niet lelijk… dat schrijf ik omdat ik eigenlijk nooit van groen hield… maar een mens is nooit te oud om te veranderen en inmiddels waardeer ik de kleur groen ook. Zeker in het glaswerk. Annagroen is veruit mijn favoriet maar het bovenstaande opaline groen is ook niet te versmaden. En wat te denken van saffier groen of jade groen. Er zijn prachtige tinten groen.
Onze dochter is geen verzamelaar en kan heel goed opruimen. Voor mij een groot voordeel. Want bovenstaande drie stukken komen uit haar inboedel. Ze vond haar huis te vol en er moest wat uit. Zo kwam er laatst een doosje glaswerk vanuit Den Haag naar de Achterhoek. Met leuke items. O.a. deze drie licht groene stukken. Bovenstaand lampje is niet meer compleet. Maar ergens stond nog een lampenglas in de kast en die past er wel op. Nu nog op zoek naar een lampje die in de fitting past. dat zal nog lastig worden omdat ik heb gezien dat er een lampje in moet met een bajonet aansluiting (die wordt er niet in geschroefd maar ingeklikt). Mijn oude naaimachine had ook zo’n lampje. En dan is het afwachten of deze het nog doet. Het is in ieder geval wel leuk om naar te kijken.
De kop en schotel is gemaakt in Frankrijk. Ze zijn er in lichtblauw en lichtgroen. Ergens in een doos heb ik ook nog enkele groene exemplaren. Zodra het glasmuseum meer in beeld komt komen deze ook wel weer tevoorschijn. Geduld is een schone zaak in deze.
Het schaaltje is van Walther glas, Duitsland. Het is het motief Zentrum ontworpen rond 1933. Deze uitvoering in opaline glas had ik nog niet eerder gezien. Mooi juweeltje dus.
Mijn vakantie was anders dan anders. Maar daardoor heb ik wel veel kringlopen bezocht. Zo was ik naar museum Lalique in Doesburg geweest en op één of andere manier kan ik de weg terug naar huis nooit goed vinden en kwam daardoor in Zutphen uit. Wel aan de goede kant van Zutphen. Voor mij is dat de kant waar de kringloop zich bevind. Dus gelijk die maar bezocht. Hier kocht ik bovenstaand eierdopje. Zegge en schrijve voor € 0,25 Een koopje voor een hoogbejaard eierdopje.
Het is een Frans eierdopje van opaline glas in een onbestemde caramel kleur. Niet de kleur waar ik echt warm voor loop. Maar met het blauwe opaline eierdopje dat ik al heb, in mijn achterhoofd, zou het wel een mooi setje vormen. Nu staan ze samen in mijn grote vitrinekast met opaline glas te pronken.
Ik had in gedachten dat deze hetzelfde zou zijn als de blauwe. Maar toen ik deze erbij pakte zag ik meteen dat het toch anders was. Deze heeft namelijk een gebrokkelde rand, zoals een aantal doorzichtige eierdoppen die ik heb. En dat heeft de blauwe niet.
Ik kijk regelmatig naar Bares für Rares op de Duitse tv-zender. Dat is een soort kunst en kitsch programma waarin van alles getaxeerd wordt en dan verkocht aan een team van handelaren aan de hoogste bieder. Vergelijkbaar met het Nederlandse programma Cash or Trash met Martien Meiland. Maar onze voorkeur gaat echt uit naar de Duitse variant. Vorige week kwam bij Bares für Rares een mooie gestoken camee voorbij en dat herinnerde mij eraan dat ik bovenstaande camee van glas nog niet had laten zien. Deze heb ik gekocht me een lotje andere camees. Geen oude maar wel leuk genoeg om in de vitrinekast te leggen bij de toiletstellen. Maar dat ik het lotje kocht had te maken met dat deze paarse glazen camee erbij zat. De omlijsting was al stuk en er was ook een klein stukje af. Maar dat deerde niet. Het was mooi genoeg.
Wanneer je nu goed kijkt zie je dat het rechts onder een grote chip mist. Het is daar veel doorschijnender geworden. Dit is mijn eigen schuld. Ik dacht dat ik de camee wel weer in de zetting kon prutsen. Dat lukte ook aardig, maar door niet goed op te letten liet ik de glazen camee uit de zetting vallen op onze stenen keukenvloer….het gevolg…de chip eruit was nog groter geworden. Maar gelukkig is niet verder afgebroken zodat deze toch nog te pronk kan liggen.
Wel een leer voor een volgende keer….gewoon niet zelf met mijn glaswerk gaan prutsen in de keuken. Als het valt, valt het ook echt kapot!
Onderstaand nog een camee uit dezelfde lot camees. De zwarte ondergrond is van glas, maar het meisjeshoofd van een soort kunststof. Mooi maar niet oud.
Gerrie's Glasmuseum 