Onlosmakelijk met mijn opa is ook dit roomstelletje verbonden. Niet dat ik het van hem heb gekregen, maar van zijn toenmalige vriendin. Een zus van mijn oma. Mijn opa en deze tante kwamen regelmatig bij ons op bezoek. Opa reed nog op hoge leeftijd auto wat een grote mate van vrijheid, voor hem en deze tante gaf. Tijdens één van hun bezoeken kreeg ik dit roomstelletje ter aanvulling van mijn roze glasverzameling. Ik zie nog haar gezicht voor me, vol verwachting, wat ik van het roze roomstelletje zou vinden. Nou tante zaliger, ik ben er nog steeds blij mee, inmiddels heeft het roomstelletje familie gekregen met hetzelfde motief.
Uit één van de dozen kwam dit waterstel uit. Het is in de loop der jaren wel enigzins beschadigd geraakt, maar zo werkt dat in het leven ook. Wij lopen ook gaandeweg het leven butsen, krassen en mankemenken op. Dit waterstel stond altijd in de kast en soms op de kast bij mijn opa en oma. Ik heb het nooit meegemaakt dat er water uit gedronken is. Het is het eerste roze waterstel dat ik gekregen heb. Helemaal in het begin, toen ik alleen nog roze glas verzamelde. Mijn oma was al overleden en van opa mocht ik het meenemen als ik het wilde hebben. Prachtig toch!
Afgelopen week was ik bij de kringloop en zag daar deze glazen schaal voor een heel klein prijsje. Dus die ging mee in mijn winkelwagentje. Terwijl ik ondertussen aan het rondneuzen was, kwam er een mevrouw langs mijn winkelwagentje en haalde deze schaal eruit. Tot ze in de gaten kreeg dat het mijn winkelwagentje was en niet die van de kringloopmedewerkster, welke ook in de buurt stond. Ze schrok erg van haar daad en deponeerde deze schaal weer in mijn wagentje, met allerlei excuses. Nu weet ik wel dat je vanalles kunt meemaken bij de kringloop die niet zo leuk eindigen. (Ooit had ik twee mooie lampenkapjes van glas laten wegzetten en toen ik bij de kassa kwam om ze te betalen, was er inmiddels één verkocht aan een andere dame). Maar zag ik er deze keer wel de humor van in, temeer ook omdat ze zo schrok van haar eigen hebberigheid. Deze groene tweevaksschaal heeft een hoog kerstgehalte door de mooie sterren. Het lijkt wel vuurwerk zo ze in het glas eraf spatten. Een jaar geleden ongeveer kreeg ik van mijn zwemvriendin een soortgelijke schaal, alleen in een prachtige blauwe kleur. Mijn kerst kan door deze schalen ook niet meer stuk. Mooi toch!
Voor mij is december de fijnste maand omdat ik dan helemaal los kan gaan met het versieren van mijn huis. Pricipieel vind ik dat de kerstboom er pas na de Sinterklaas neergezet mag worden omdat het geen recht doet aan Sinterklaas om het huis al in Kerstsferen te hebben. Maar het kost me elk jaar heel veel moeite om daar niet aan toe te geven. Dit jaar is het nog lastiger dan andere jaren. Alle kerstspullen zijn alweer volop aanwezig in winkels en bij de kringloop. Dus ik kijk er wel naar en koop af en toe wat bij. Maar het grote versieren begint na Sinterklaas. Maar ik kan het niet laten dat er wat gewisseld wordt met glaswerk in mijn huis en de aanloop naar kerst is al begonnen. Mijn schoorsteenmantel kreeg alvast een make-over met nep-zilverglas. De spiegel was van de muur gekomen uit een ruimte die onderdeel gaat uitmaken van het glasmuseum. Die kreeg er ook een plek bij. Het is super over de top. Maar het mag zeker blijven tot het werkelijke versieren gaat beginnen. (de linker schaapjes zijn al een aankoop van dit jaar, zij krijgen straks een plek bij mijn andere kerstschapen, de kleine schaapjes van play-mobil kwam ik tijdens het opruimen tegen, de glazen Maria’s zijn allemaal al eerder verschenen in mijn blog).
Een loslopende hond vangt altijd wel wat, zegt het spreekwoord. Zo voel ik mij ook wel eens die loslopende hond. Afgelopen week kreeg ik 7 bowlglaasjes omdat de bowlpot een andere bestemming had gekregen. Nu zijn er bowlglazen in allerlei soorten en maten en dat is ook de reden dat ik ze niet verzamel. Dan is het einde zoek en het is niet echt interessant voor mijn toekomstige bezoekers van het museum. Maar deze bowlglaasjes het ik meegenomen omdat er vijf van craquelé glas zijn gemaakt. Een echt goed Nederlands woord ken ik niet voor craquelé. Het wordt ook wel ijsglas genoemd, vanwege de barstjes die erin te zien zijn.
Craquelé glas is gegoten of geblazen glas dat heel plotseling is gekoeld waardoor de barstjes zijn ontstaan, daarna wordt het glas weer verwarmd en het op de gebruikelijke manier gekoeld zodat het toch niet helemaal uit elkaar valt.
Craquelé glas heeft me altijd al geïntrigeerd en dat is ontstaan in mijn kindertijd. Wij hadden in de jaren ’60 een schemerlamp aan de wand die gemaakt was van craquelé glas. Helaas is deze ooit ten onder gegaan.
In mijn vitrinekast met toiletstellen liggen ook deze twee zogenaamde scheerwonder schaaltjes. De Annagroene is gemaakt in Engeland en de mat doorzichtige in Nederland. Deze laatste heeft ook de naam scheerwonder meegeperst in de bodem. Schijnbaar werden deze vroeger door de barbier gebruikt om hun scheermes in te scherpen.
Een poos terug heb ik twee gespen gekocht van glas. Ik had ze nog nooit eerder gezien. Ze bestaan uit een ovale glasring met een metalen gespdeel eraan gemaakt. Op bovenstaande foto is goed te zien hoe de glasdelen versmolten zijn aan de rechterkant van de gesp. Een gesp is toch weer iets anders dan een glazen broche.
Gisteren vierde ik mijn eerste verjaardag in Coronatijd. Ondanks de 1,5 meter afstand is dat prima gelukt. Elk jaar brengt iemand wel iets van glas mee voor mijn verjaardag. Van mijn (zwem)vriendin kreeg ik mooi glaswerk gekocht in de wereldwinkel. Mooie handbeschilderde glazen. Deze zijn niet afwasbestendig maar zonder versiering ook prima te gebruiken zegt het bijgevoegde papier. Daarom hierbij een foto ter herinnering. Om ongebruikt in de kast te laten staan is ook jammer.
Behalve de glazen zaten er ook vier roestaafjes bij met elk een eigen vogel. Zo mooi gemaakt. Niet oud maar wel heel leuk!
Van een andere vriendin kreeg ik een mooi origineel Leerdam doosje met kelkebakjes. Of zoals we dat nu zouden zeggen onderzetters. Waarschijnlijk heeft iemand ooit twee doosjes gehad en zijn er een aantal gesneuveld en hebben ze wat over was in één doosje gedaan. De kelkebakjes zijn van dezelfde grootte en dikte, maar drie hebben een ander motief.
Puddingvormen worden behalve van aardewerk ook van glas gemaakt. Er zijn verschillende puddingvormen die in Leerdam gemaakt zijn. De Colopal puddingvormen zijn al eens voorbij gekomen in mijn blog bij óndoorzichtig glas’. Maar vandaag eens een paar hele kleine puddingvormen. Het idee erachter zal wel zijn dat hiermee één persoons puddinkjes mee gemaakt worden. Aan deze vormpjes is niet te zien wat eruit komt.
Uiteindelijk als hier het puddinkje uitkomt is het een kleine eend. Het is een weet omdat het zo is het echt niet te zien aan het vormpje.
Om nog maar even in de jaren ’70 te blijven. Wie kent niet het Arcopal uit die jaren. Een nieuw hard glas product dat rond de jaren ’60 op de markt kwam. Eerst als doorzichtige dekschalen. Maar later veelal met bloemenprintjes. Het is hitte bestendig en in ieder gezin was er wel iets te vinden van dit merk uit Frankrijk.
Ook ik heb Arcopal in de verzameling. Maar om nou allemaal bloemetjes motieven te verzamelen zie ik niet zo zitten. Onze toetjesbakjes zijn van Arcopal en ook heb ik schalen waar ik weleens een pot groente in warm maak. Want het kan ook gewoon in de magnetron. Alleen zijn de bloemetjes niet echt vaatwasmachinebestendig en wordt het daardoor erg lelijk. Dat is voor mij dan weer een goede reden om het af te voeren.
Maar toch wil ik bovenstaand Arcopal laten zien. Dit caramel kleurig Arcopal is niet echt veel verkocht in Nederland. Maar ooit kwam ik er wat van tegen bij de kringloop en omdat ik de kleur zo lekker vind heb ik het gekocht. Het motief, als je tenminste van een motief kunt spreken heet Volcan. En google leerde mij dat er verschillende dingen van gemaakt zijn. Inmiddel heb ik er ook een kleine verzameling van opgebouwd om ooit in mijn keuken uit te stallen zodra mijn glaswerk in het museum is ondergebracht.
Het heeft vooral prachtige grote ronde dekschalen. Mooi voor salades bij de barbeque.
Gerrie's Glasmuseum 