Meer dan 30 jaar geleden begonnen met het verzamelen van roze persglas en in de loop van de jaren is deze verzameling uitgebreid met alle kleuren glas gemaakt in Europa en Amerika.
Nu ik deze foto post van een complete set onderzetters ben ik verbaasd hoe mooi dat eruitziet. Ook deze set kwam ik in mijn vakantie tegen bij een kringloop. Gekocht omdat het een klein prijsje was voor de hele set en de houder echt zo’n jaren ’60 houder is van goudkleurig metaal. Ik ben wel super verbaasd dat deze set de loop der tijden heeft overleefd (waarschijnlijk heeft het altijd achterin een kast gestaan en niemand heeft het gebruikt of misschien wel gekregen van die ene tante die maar één keer per jaar op bezoek komt en bij het serveren van het advocaatje met slagroom dan nog even de set op tafel gezet om te showen dat het nog steeds bestaat). Want het is een werkelijkheid erg onpraktische houder. Dat het niemand is overkomen dat het is vastgepakt en alles er uitgekiept is in duizend stukken op de grond is beland. Dank u wel, zuinige Nederlander!
Ik heb al vaker onderzetters laten zien in mijn blog. Deze kwamen onlangs op mijn pad. Een complete doos vol met 12 dezelfde in een lichtblauwe kleur. Ik heb denk ik wel drie maal langs de doos gelopen voordat ik door had dat de onderzetters lichtblauw zijn. Op bovenstaande foto is de kleur prima te zien. Maar wanneer het daglicht er vol op schijnt is het erg moeilijk te constateren.
Het mooie aan deze set is dat ze alle twaalf nog in de doos zitten. Ooit verkocht bij het Friesche Schathuis in Leeuwarden.
Een kleine geschiedenis van het Friesche Schathuis….
Het bestaat nog, een warenhuis in familiehanden waar de eigenaren dagelijks in de winkel staan. En dat in een tijd dat grote retail-ketens elkaar de markt uit concurreren.
Het Friese Schathuis staat sinds 1970 in Drachten, strategisch gelegen tussen het museum- en Raadhuisplein. Edwin Luiks (53) zwaait er samen met zijn echtgenote en vader de scepter. De opvallende bedrijfsnaam van de keten werd ooit door zijn opa verzonnen. Want een keten was het, tot aan het eind van de vorige eeuw.
Friese Schathuizen waren behalve in Drachten te vinden in Heerenveen en Leeuwarden. Daar in de provinciehoofdstad begon het 85 jaar geleden allemaal. ,,Er werd toen nog van de winkeliers verwacht dat ze op zondag de gordijnen sloten in de vitrines”, vertelt de 79-jarige Hans Luiks, als de Drachtster koopzondag ter sprake komt.
Unieke producten
Damesmode, sieraden, kook- en verzorgingsartikelen, daar draait het al die jaren om. ,,Waar mensen vroeger om eau de cologne kwamen, verkopen we tegenwoordig shampoos en badgels’’, zegt de zoon. ,,Maar het idee is hetzelfde als in de jaren dertig.” Enkele dames struinen ondertussen langs de uitgestalde waren en worden daar waar nodig vriendelijk van advies voorzien.
De Luiks verkopen graag producten die in de omgeving nergens anders te koop zijn. Want daarmee zet je jezelf op de kaart. Er komen geen vertegenwoordigers meer over de vloer, zeker niet dagelijks zoals toen Hans nog de dienst uitmaakte. Nee, de Luiks gaan nu zelf beurzen in Frankfurt en Parijs af om contact te leggen met fabrikanten. Zelf importeren is het devies, daarmee voorzie je je klanten van unieke producten.
Wat het bedrijf kenmerkt is de kijk op de markt. Tijdens de crisis van de jaren tachtig ging het Schathuis goedkopere producten verkopen. Toen prijsvechters met producten uit Azië de dienst begonnen uit te maken, ging het Schathuis de strijd niet aan, maar positioneerde zich juist hoger.
Onstuimig
,,De grootwinkelbedrijven zijn dan ook nooit onze grootste bedreiging geweest”, durft Edwin wel te stellen. ,,De markt is op het moment wel veel onstuimiger dan vroeger, toen kon je nog wel een peil trekken op de ontwikkelingen als je goed naar de cijfers keek.”
Zijn vader is het daar ten volle mee eens: ,,In het verleden kon je voor een paar maanden inschatten wat de omzet zou zijn. Nu varieert het elke maand.” Dat is ook een reden dat er praktisch geen voorraad meer wordt aangehouden. ,,Want zelfs die pannen uit Italië kunnen we binnen een paar dagen weer binnen hebben.”
Vroeger was er nog een Schathuismagazijn in Heerenveen en ging bestellen bij de groothandel per brief. ,,Toen zaten onze leveranciers in Nederland hoor, in het buitenland zouden ze ons niet begrepen hebben”, grapt de zoon van de oprichter.
Een doos met slangelerenprint en van binnen super zacht gestoffeerd. Een betere plek kunnen de onderzetters niet hebben!
Mooi groen is niet lelijk… dat schrijf ik omdat ik eigenlijk nooit van groen hield… maar een mens is nooit te oud om te veranderen en inmiddels waardeer ik de kleur groen ook. Zeker in het glaswerk. Annagroen is veruit mijn favoriet maar het bovenstaande opaline groen is ook niet te versmaden. En wat te denken van saffier groen of jade groen. Er zijn prachtige tinten groen.
Onze dochter is geen verzamelaar en kan heel goed opruimen. Voor mij een groot voordeel. Want bovenstaande drie stukken komen uit haar inboedel. Ze vond haar huis te vol en er moest wat uit. Zo kwam er laatst een doosje glaswerk vanuit Den Haag naar de Achterhoek. Met leuke items. O.a. deze drie licht groene stukken. Bovenstaand lampje is niet meer compleet. Maar ergens stond nog een lampenglas in de kast en die past er wel op. Nu nog op zoek naar een lampje die in de fitting past. dat zal nog lastig worden omdat ik heb gezien dat er een lampje in moet met een bajonet aansluiting (die wordt er niet in geschroefd maar ingeklikt). Mijn oude naaimachine had ook zo’n lampje. En dan is het afwachten of deze het nog doet. Het is in ieder geval wel leuk om naar te kijken.
De kop en schotel is gemaakt in Frankrijk. Ze zijn er in lichtblauw en lichtgroen. Ergens in een doos heb ik ook nog enkele groene exemplaren. Zodra het glasmuseum meer in beeld komt komen deze ook wel weer tevoorschijn. Geduld is een schone zaak in deze.
Het schaaltje is van Walther glas, Duitsland. Het is het motief Zentrum ontworpen rond 1933. Deze uitvoering in opaline glas had ik nog niet eerder gezien. Mooi juweeltje dus.
Mijn vakantie was anders dan anders. Maar daardoor heb ik wel veel kringlopen bezocht. Zo was ik naar museum Lalique in Doesburg geweest en op één of andere manier kan ik de weg terug naar huis nooit goed vinden en kwam daardoor in Zutphen uit. Wel aan de goede kant van Zutphen. Voor mij is dat de kant waar de kringloop zich bevind. Dus gelijk die maar bezocht. Hier kocht ik bovenstaand eierdopje. Zegge en schrijve voor € 0,25 Een koopje voor een hoogbejaard eierdopje.
Het is een Frans eierdopje van opaline glas in een onbestemde caramel kleur. Niet de kleur waar ik echt warm voor loop. Maar met het blauwe opaline eierdopje dat ik al heb, in mijn achterhoofd, zou het wel een mooi setje vormen. Nu staan ze samen in mijn grote vitrinekast met opaline glas te pronken.
Ik had in gedachten dat deze hetzelfde zou zijn als de blauwe. Maar toen ik deze erbij pakte zag ik meteen dat het toch anders was. Deze heeft namelijk een gebrokkelde rand, zoals een aantal doorzichtige eierdoppen die ik heb. En dat heeft de blauwe niet.
Ik kijk regelmatig naar Bares für Rares op de Duitse tv-zender. Dat is een soort kunst en kitsch programma waarin van alles getaxeerd wordt en dan verkocht aan een team van handelaren aan de hoogste bieder. Vergelijkbaar met het Nederlandse programma Cash or Trash met Martien Meiland. Maar onze voorkeur gaat echt uit naar de Duitse variant. Vorige week kwam bij Bares für Rares een mooie gestoken camee voorbij en dat herinnerde mij eraan dat ik bovenstaande camee van glas nog niet had laten zien. Deze heb ik gekocht me een lotje andere camees. Geen oude maar wel leuk genoeg om in de vitrinekast te leggen bij de toiletstellen. Maar dat ik het lotje kocht had te maken met dat deze paarse glazen camee erbij zat. De omlijsting was al stuk en er was ook een klein stukje af. Maar dat deerde niet. Het was mooi genoeg.
Wanneer je nu goed kijkt zie je dat het rechts onder een grote chip mist. Het is daar veel doorschijnender geworden. Dit is mijn eigen schuld. Ik dacht dat ik de camee wel weer in de zetting kon prutsen. Dat lukte ook aardig, maar door niet goed op te letten liet ik de glazen camee uit de zetting vallen op onze stenen keukenvloer….het gevolg…de chip eruit was nog groter geworden. Maar gelukkig is niet verder afgebroken zodat deze toch nog te pronk kan liggen.
Wel een leer voor een volgende keer….gewoon niet zelf met mijn glaswerk gaan prutsen in de keuken. Als het valt, valt het ook echt kapot!
Onderstaand nog een camee uit dezelfde lot camees. De zwarte ondergrond is van glas, maar het meisjeshoofd van een soort kunststof. Mooi maar niet oud.
Om nog maar even in de jaren ’70 te blijven. Wie kent niet het Arcopal uit die jaren. Een nieuw hard glas product dat rond de jaren ’60 op de markt kwam. Eerst als doorzichtige dekschalen. Maar later veelal met bloemenprintjes. Het is hitte bestendig en in ieder gezin was er wel iets te vinden van dit merk uit Frankrijk.
Ook ik heb Arcopal in de verzameling. Maar om nou allemaal bloemetjes motieven te verzamelen zie ik niet zo zitten. Onze toetjesbakjes zijn van Arcopal en ook heb ik schalen waar ik weleens een pot groente in warm maak. Want het kan ook gewoon in de magnetron. Alleen zijn de bloemetjes niet echt vaatwasmachinebestendig en wordt het daardoor erg lelijk. Dat is voor mij dan weer een goede reden om het af te voeren.
Maar toch wil ik bovenstaand Arcopal laten zien. Dit caramel kleurig Arcopal is niet echt veel verkocht in Nederland. Maar ooit kwam ik er wat van tegen bij de kringloop en omdat ik de kleur zo lekker vind heb ik het gekocht. Het motief, als je tenminste van een motief kunt spreken heet Volcan. En google leerde mij dat er verschillende dingen van gemaakt zijn. Inmiddel heb ik er ook een kleine verzameling van opgebouwd om ooit in mijn keuken uit te stallen zodra mijn glaswerk in het museum is ondergebracht.
Het heeft vooral prachtige grote ronde dekschalen. Mooi voor salades bij de barbeque.
Vandaag nog maar even een kaptafelset uit de jaren ’70. Ook deze set heeft een grote wattenpot. Maar daarnaast ook een supergrote parfumverstuiver. Daar moet echt een groot verpakking parfum in. Het stel heeft een echt jaren ’70 uitstraling en ook de bruine kleur is echt passend bij die tijd.
Daarnaast is de stop mooi bolrond. Wat ook wel bij de jaren ’70 past. Misschien herinnert u zich nog die grote flessen die gemaakt zijn in Italië die erg in de mode waren in de jaren ’70. Ook die hadden vaak een mooie grote ronde stop.
Ik heb ook nog een bruin schaaltje, maar ik kan me niet herinneren of deze bij deze set hoort.
Nog niet zo heel lang geleden kocht ik dit kaptafelstel. Het is gemaakt van gematteerd wit glas wat lijkt op melkglas. Ik viel voor de mooie beschildering van roosjes. Maar ook omdat het best wel een uitzonderlijke set is.
Behalve de gebruikelijke potjes is er ook een wattenpot bij. Daarom denk ik dat dit stel gemaakt is rond de jaren ’70. in die tijd waten de zachtgekleurde wattenbolletjes helemaal in om make-up te verwijderen. Toen kwamen namelijk ook de hard plastic wattenpotten op de markt. Ik was nog niet eeder een glazen wattenpot tegen gekomen. Of de zachtgekleurde wattenbolletjes nog te koop zijn weet ik niet. Maar de pot heeft de tijd wel doorstaan en is inmiddels dan ook rond de 50 jaar oud.
Het is jammer dat het parfumflesje wat stukjes mist.
Doordat dit stel nog niet zo heel oud is heeft het ook nog het originele verstuivertje, dat is toch wel het onderdeel dat het eerst verloren gaat.
Langzamerhand raak ik de dagen kwijt aan allehande zaken. Omdat deze vakantie anders dan anders zou zijn is het ook heel anders dan anders geworden. Vooral heb ik in deze periode veel kringloopwinkels bezocht en uiteidelijk is het één en ander mijn huis binnen gekomen. Niet veel spectaculairs deze weken maar van sommige dingen is nog wel wat leuks te vertellen. Het Zweedse schaaltje heeft de blog al gehaald en daarna werd het stil tot op heden. Vorige week heb ik museum More in Gorssel bezocht (zo knap hoe schilders glas kunnen schilderen) en gisteren museum Lalique in Doesburg.
Voor wie van bijzonder glas houdt is museum Lalique in Doesburg een aanrader. Het museum is niet erg groot, maar geeft een goed overzicht van het werk van René Lalique (DE Franse glasontwerper) en momenteel is er een tentoonstelling van koninklijk glas dat René Lalique ook ontworpen heeft.
Zoals ik aan het begin van dit jaar schreef zouden we deze zomer naar de glasprovincie in Zweden op vakantie gaan. Maar helaas gooide Corona roet in het eten en was het begin juni duidelijk dat Zweden dit jaar niet meer in beeld is. En had Corona geen roet in het eten gegooid dan waren we er nu ook niet geweest vanwege de ziekenhuisopname van mijn man…dus maar goed dat het al eerder geannuleerd was.
Omdat ik nu wel 14 dagen vakantie heb zoek ik natuurlijk een andere invulling. Gisteren een grote kringloopronde gemaakt en daar kwam ik dit Zweedse glazen schaaltje tegen. Als ik niet naar Zweden kan, komt Zweden naar mij toe…
Het meest intrigerende aan dit schaaltje is de logo met tekst eronder. Nu weet ik dat Ronneby een plaats is in Zweden. Maar daar houdt het mee op. Na wat gegoogle weet ik nu dat het het logo is van de Zweedse tak van the Round Table. De Ronde Tafel is een club van jonge mannen tussen de 22 en 40 jaar die bij elkaar komen en iets willen betekenen voor anderen. Het is ooit voortgekomen uit de Rotary Club. Maar het blijft intrigerend hoe zo’n schaaltje in Nederland terecht komt… inmiddels is de RT95 van Ronneby opgeheven (dat denk ik tenminste omdat de informatie van de club sinds enkele jaren niet meer is bijgehouden).
Gerrie's Glasmuseum 