Behalve tafelstukken zijn er natuurlijk ook andere glasfiguren gemaakt. Deze kandelaar is in dezelfde trant gemaakt als de fluitspeler. Ook gemaakt door Walther glas.
Deze kandelaar heet Pierrot naar de figuur die hij voorstelt. Eigenlijk is dit de helft van een stel. Zijn wederhelft heeft Pirette. Samen horen ze bij een toilettafelstel. Maar helaas heb ik het bijbehorende stel niet en ook Pirette heb ik nog niet op de kop kunnen tikken. Maar de mooie Pierrot maakt alles goed. Hij is gemaakt van mooi gematteerd Annagroen glas. ,
Drie dagen geleden liet ik de fluitspeler zien in mijn blog en vertelde erbij dat er schalen bij horen waarop het tafelstuk gezet wordt. De vis van vandaag is daar een mooi voorbeeld van. De gematteerde vis met bloemensteker heeft een doorzichtige glazen schaal die erbij hoort. De schaal heeft ook een mooi vissenmotief.
De bloemsteker zit aan de vis vast. Er zijn ook glasfiguren die het als los onderdeel hebben.
Vandaag alvast een vooruitblik naar Zweden. De plannen zijn er voor de zomervakantie om er naartoe te gaan. Maar het is nu afwachten of het Corona virus geen roet in het eten gaat gooien. Langzamerhand verspreid het zich door Europa en nemen landen allemaal hun eigen maatregelen. Afwachten hoe lang dit allemaal gaat duren, hopelijk hebben we dit in de zomer achter ons gelaten en kunnen we ontspannen afreizen. Dit glasfiguur is gemaakt van malachiet glas zoals in een eerder blog al omschreef. Het is een zogenaamd Dalapaard.
Het Dalapaard is van oorsprong een uit hout vervaardigd paardje dat als symbool geldt van het landschap Dalarna in Zweden, of tegenwoordig ook van heel Zweden. De houten paardjes zijn er in alle maten en worden veelal gemaakt in Nusnäs, nabij Mora.
Maar heeft ook als inspiratie gediend voor glaswerk.
Het kleine groene paardje kocht ik jaren terug op de Oranjemarkt in Eibergen voor 25 cent mocht ik het meenemen van het meisje dat allemaal paardjes verkocht van een verzameling van opa of oma. Ik heb haar maar een flinke fooi gegeven omdat het me dat meer dan waard was. Zij blij en ik blij.
Jaren later vond ik een doorzichtig exemplaar die een maatje groter is en nu staan ze samen in een vitrinekast te pronken en kan ik er blijvend van genieten.
Wie kent ze niet. Deze glazen hoofden die in de jaren ’70 te koop kwamen. Ze werden in die tijd veelal gebruikt om de koptelefoon van een geluidsinstallatie op te bewaren. Zelf heb ik nooit zoiets gehad. En dan bedoel ik zowel zo’n glazen hoofd als zo’n koptelefoon. Een jaar of 6 geleden heb ik wel eens zo’n hoofd gekocht. Toen iemand aangaf dat hij ze gaaf vond heb ik ze zelfs aan hem weggegeven. Maar ze worden steeds schaarser en het is tenslotte persglas. Dus wel passend in de verzameling…
Soms staan ze wel bij de kringloop maar dan worden ze niet verkocht omdat ze gebruikt worden om hoedjes en zo tentoon te stellen. Via marktplaats zijn ze wel te vinden maar daar vragen ze rond de 30 euro per stuk voor…dus ik blijf speuren om er één of meerdere op de kop te tikken…
En zowaar vorige week stond er één leuk geprijsd bij de kringloop. In een boodschappenmandje liep ik ermee rond toen een mevrouw me aansprak. Ze was op zoek naar zo’n hoofd voor haar knipmuts. Bijna gunnend naar de mijne…maar deze keer heb ik deze maar zelf gehouden. Mijn speurtocht naar deze hoofden gaan verder. Ze bestaan tenslotte in verschillende kleuren…
Er zijn heel veel figuren gemaakt in persglas, zoals deze fluitspeler. Dergelijke figuren werden o.a. gemaakt door Walther glas in Duitsland. Vroeger kende men veel glashütten in Duitsland waar glas werd geblazen, maar door de tijden heen zijn ze bijna allemaal verdwenen. Walther glas heeft veel persglas gemaakt. De vaas met de drie gezichten is ook een vaas geperst door Walther in de jaren 30 van de vorige eeuw. (zie mijn blog Bloemen 8).
Deze fluitspeler is onderdeel van een tafelstuk. Bedoeld als versiering op een tafel tijdens een chique diner. Bij deze fluitspeler hoort een schaal bij. Vaak werd de schaal gevuld met bloemen of mooi fruit. Helaas ben ik niet in het bezit van een bijbehorende schaal.
Deze fluitspeler is één massief blok glas dat geperst is in een vorm. Het is een robuust stuk glaswerk dat ook zwaar is in gewicht. Persglas is daarom meestal goed te herkennen aan naden van de persvorm.
Op bovenstaande foto staan souvenirs die anderen hebben meegebracht en die ik zelf heb meegebracht. De linker twee Maria flessen komen uit Lourdes en hebben bedevaartgangers meegebracht naar Nederland. Flessen gevuld met gewijd Lourdeswater waaraan de bedevaartgangers bijzondere waarde hechten.
De geschiedenis van Lourdes is als volgt:
In 1858 verklaarde Bernadette Soubirous, toen een 14-jarig meisje, tussen 11 februari en 16 juli van dat jaar verschillende verschijningen te hebben gezien van “een witte dame” in de buiten het dorp liggende grot van Massabielle. Achttien verschijningen die niet lang daarna door kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders werden beschouwd als die van de Heilige Maagd Maria. Bernadette heeft overigens nooit gezegd dat zij Maria had gezien. Zij sprak van een mooi meisje, ongeveer van haar eigen leeftijd, ongeveer even lang, in het wit, met wie zij oog in oog sprak als waren zij vriendinnen. Zij vroeg wel naar haar naam, maar dan glimlachte de verschijning. Pas op 25 maart bij de 16e verschijning onthulde “Aquero” (zo noemde zij de verschijning) haar naam (in het plaatselijk dialect): “ik ben de Onbevlekte Ontvangenis”. Zij bracht in elk geval deze “naam”, deze zin, die zij niet begreep – hem aldoor repeterend – aan meneer pastoor Abbé Peyramale over, die erdoor van de echtheid van de verschijningen overtuigd raakte. Hoe kon zo’n ongeletterd arm boerenmeisje die alleen onder geestelijken en theologen bekende term kennen? De witte jongedame vroeg haar boete te doen voor de zondaars, om gebed en om de priesters om een kapel te vragen. Zij liet Bernadette de bron ontdekken en zij moest zich met dat aanvankelijk modderige water wassen . In 1864 werd er een standbeeld opgericht ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes bij de plaats van de verschijningen in de grot. Er werd een kapel gebouwd die al spoedig te klein werd en ging dienen als crypte voor de eerste basiliek, de Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis. In de loop der jaren kwamen hier nog twee basilieken bij en verschillende andere gebouwen, die thans alle deel uitmaken van het Heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes.
Lourdes is een drukbezochte bedevaartsplaats en bedevaartgangers nemen allemaal Lourdes water mee naar huis. Voor hen zelf of voor de thuisblijvers. Tegenwoordig kennen we de plastic Maria flessen uit Lourdes, maar vroeger waren het glazen flessen zoals ook te zien zijn op de foto. En ze werden als zodanig ook verkocht als souvenir.
De andere twee flesjes heb ik als souvenir meegenomen tijdens mijn studiereizen.
Een miniflesje met JordaanwaterDe afbeelding op het flesje is Maria van Altijddurende Bijstand
Deze kikker is als verstekeling meegekomen uit Costa Rica. Costa Rica staat bekend om de mooie natuur en de vele kleurrijke vogels die het heeft. We hebben het land zelfs twee keer bezocht om vogels te spotten. Maar behalve vogels herbergt het land nog vele andere dieren. Zo hebben we ook verschillende kikkers gezien. Waaronder de blue jeans frog. Een bijzonder kleine gifkikker met blauwe pootjes, daar komt de naam blue jeans ook vandaan.
Dit kikkertje vond ik in ons laatste hotel waar we overnachtten. Op de eerste foto en op de bovenstaande foto is het doorzichtige glas te zien van het oogje dat aan het kikkertje is gemaakt. Dit kikkertje is namelijk bedoeld om als hangertje aan een kettinkje te dragen. Maar voor mij is deze te mooi en te fragiel om te dragen zodat ze staat te pronken tussen mijn verzamelde glaswerk. Dit kikkertje is op ware grootte gemaakt.
Ze lijken bijna echt deze snoepjes van glas. Door de jaren heen verzameld en allemaal gekocht op rommelmarkten. Deze snoepjes zijn geliefd bij vele glasverzamelaars. Behalve dat ze goed op echte snoepjes lijken, zijn ze ook mooi en kleurrijk. Ze zullen niet misstaan in een mooie bonbonschaal.
Dit soort snoepjes zijn meestal gemaakt in Italië. Het wordt ook Murano glas genoemd. Murano is een eilandengroep ten noorden van Venetië en vooral beroemd om zijn kleurrijke glaswerk.
In 1291 werden alle glasblazer uit Venetië gedwongen om te verhuizen naar Murano, vanwege het brandrisico. Ook werd wel gezegd dat het de bedoeling was de geheimen van het glasblazen op die manier beter te beveiligen.
Later werd het eiland beroemd om zijn kandelaars. In de achttiende eeuw nam de industrie af, doordat de glaskunst in de Bohemen opkwam. Maar aan het begin van de eenentwintigste eeuw is glas nog de belangrijkste industrie op Murano.
Vrijdag 24, zaterdag 25 en zondag 26 januari wordt de Nationale tuinvogeltelling gehouden. Een initiatief van Vogelbescherming Nederland en Sovon vogelonderzoek Nederland. . Als echtgenoot van een vogelaar mag dit mij natuurlijk ook niet ontgaan. Een ieder die het leuk vindt om mee te doen kan het. Gewoon een half uurtje in een lekkere stoel voor het raam gaan zitten en kijken welke vogels er in je tuin of op het balkon te zien zijn. Het gaat erom op te schrijven per soort hoeveel je er tegelijk hebt gezien in dat half uurtje. Er staat een leuk instructiefilmpje op internet die het heel duidelijk uitlegt.
Maar van de tuinvogels ga ik naar de binnenvogels en wel van glas. Inmiddels heb ik verschillende soorten. Bij de blog’s over ondoorzichtig glas zijn al verschillende vogels voorbij gekomen. Bovenstaande zwaan van opaline is er ook één van. Echt een oudje.
In mijn vensterbank in de keuken staan ook meerdere vogels te kijk.
En dan zijn er nog de vogels die voor het raam hangen. Wie kent ze niet. De jaren ’60 raamhangers uit Scandinavië.
Gerrie's Glasmuseum 