Bovenstaande coupe heb ik ooit gekocht om als suikerpot te fungeren. Mijn ouders thuis hadden ook een suikerpot op een poot. Behalve dat het mooi staat is het ook handig. Iedereen die de suikerpot aanpakt doet dat bij de poot, waardoor er geen kans is dat iemand met zijn vingers in de suikerpot zit. Tenzij men uit de suikerpot gaat snoepen. Omdat glas snel stuk kan vallen (zeker op een stenen keukenvloer) heb ik er indertijd twee tegelijk gekocht. Voor het geval dat… Nou na meer dan 30 jaar is de pot nog nooit stuk gevallen en staat het nieuwe exemplaar in de kelder te wachten. Het is een stevige glazen coupe (made in France) in een prachtige kleur groen. Het staat in ieder geval gezellig op de keukentafel met de Gero suikerschep en de blikken koekjestrommel.
Ik heb mijn zilverglas Maria al een keer geplaatst. Een mooie Maria, met kindje Jezus op de arm en prachtig beschilderd. Deze zilverglas Maria is een voorbeeld van hoe iets is gemaakt wordt in de massa. Dus niet oud en eigenlijk ook niet mooi. Het is te zien aan de open onderkant. Het glas is aan de binnenkant bewerkt met wat zilverachtigs dat bij het minste of geringste stofbeurtje eraf gaat. Daarnaast is de Maria van dik en grof glas gemaakt waardoor er geen scherpe tekening van moeder en kind te zien zijn. Maar het is wel een mooi voorbeeld van hoe zilverglas er niet uit hoort te zien en volgens mij de naam zilverglas ook niet verdiend. Dit is echt de verarmde tak van het het armeluiszilver.
Onlangs was er iemand op bezoek die het opviel dat ik veel Maria’s had. Inderdaad staan en hangen in mijn huis op vele plekken Maria’s. Van porseleinen beelden tot schilderijen en ikonen. Hoewel ik er al veel weggedaan heb, heb ik de mooiste wel bewaard en wat gegroepeerd door mijn huis neergezet. Maar als ik echt moet kiezen ga ik toch voor een glazen Maria.
Deze Maria kwam afgelopen week op mijn pad en is nieuw voor mij. Heel bijzonder vorm gegeven en met aan de achterkant een plekje voor een kaars. Alleen het plekje is zo klein dat ik het niet verantwoord vind om er een kaars achter te plaatsen. Volgens mij tuimelt de kaars veel te makkelijk om. Dus geen echte veilige Maria om me te beschermen.
Helaas weet ik niets van de herkomst van deze Maria. Maar wie weet wat ik allemaal nog te weten kom in de toekomst.
Naar aanleiding van mijn blog krijg ik ook wel eens iets van glas van een lezer (met dank aan Ans Brocante!). Deze week kreeg ik het opaline potje met etiket er nog op. Ik heb een soortgelijk potje en dacht altijd dat het een honingpotje was geweest. Maar er heeft toch heel iets anders ingezeten volgens het etiket. Namelijk bijenwas waarmee je meubels in de was kunt zetten. Helaas was de was uitgedroogd en niet meer bruikbaar. Maar wat overblijft een leuke pot met het originele etiket.
Onder het etiket zit de ingang van de bijenraat verstopt (dit laat mijn potje namelijk zien).
Daarnaast kreeg ik ook nog een mooi oud bollenglas. Helaas kan ik het niet dateren, maar de kleur is prachtig! Een bijzondere kleur blauwgroen. Niet van al te beste kwaliteit met zoveel oneffenheden en luchtbellen erin. Maar dat mag de pret niet drukken.
Bovenstaande glazen heb ik ook al laten zien rond Koningsdag, maar ze blijven mij intrigeren en inmiddels heb ik op internet er ook iets meer over gelezen.
Inmiddels bezit ik een heel rijtje glazen die bekend staan als mosterdglazen. Hoewel de conservator van het nationaal glasmuseum in Leerdam mij vertelde dat het waarschijnlijk moutglazen moeten zijn. Dat het de bedoeling os om dit eruit te drinken. Maar toch heeft staat er in een oude catalogus van de glasfabriek uit Leerdam dat dit soort glazen te koop was als mosterdglas. Misschien wel ooit een vertyping geweest?…wie zal het zeggen. Gaandeweg kwam ik er wel achter dat mijn glazen verschillend zijn. Er staat koningin Wilhelmina op afgebeeld en op het middelste glas een man. Maar er zijn twee verschillende manieren hoe Wilhelmina (of is het toch Emma of Juliana) is afgebeeld. Daarnaast zijn de glazen verschillend van kleur. Ik neem aan dat dit komt omdat er niet altijd dezelfde precieze samenstelling van de grondstoffen is gebruikt.
Op internet (denroncollections.nl/koninklijke-portretglazen) vond het ik volgende stukje over deze glazen: Met de invoering van geperst glas halverwege de 19e eeuw begon een nieuw tijdperk in de glaskunst. Deze glazen waren goedkoop en konden massaal worden geproduceerd. Zo heeft de Nederlandse Leerdam fabriek in 1898 glazen gemaakt van geperst glas met portretten van Europese vorsten waaronder een serie van Koningin Wilhelmina.
Gezien het bovenstaande zal onderstaand glas toch van een Belgische vorst zijn geweest, zoals deze op marktplaats werd aangeboden en toen gekocht heb.
Afgelopen week is er weer hard gewerkt aan het glasmuseum in wording. Alle gipsplaten zitten op de plek in deze ruimte. Eén deur is definitief verdwenen uit de tweede nevenruimte. De andere twee deuren die blijven moeten zijn vervangen. In deze grote ruimte moet de vloer nog geëgaliseerd worden met elektrische verwarming in de vloer. Maar eerst wordt deze week de achterkant vervangen. Er komen twee grote toegangsdeuren in wat straks extra licht in de ruimte brengt. Van de eerste nevenruimte moet de deur er nog uit en daar moet nog een hele wand worden afgetimmerd. Er wordt nog een keukenblok worden geplaatst in de tweede nevenruimte. Zo langzamerhand krijgt alles vorm. Ik wordt elke week een stukje blijer.
Als men bovenstaande foto bekijkt is maar moeilijk te herkennen wat het is. Het is één van de glasfiguren die in Leerdam gemaakt is en een ontwerp uit 1929 van Lucienne Bloch. De glasfiguren die zij heeft ontworpen zijn allemaal gestyleerd en veelal uitgevoerd in gesatineerd glas.
Van deze kant gezien wordt het duidelijk dat het een olifant is. Helaas mist mijn olifantje een aantal chipjes. Maar ik ben blij dat ik deze op de kop heb kunnen tikken.
Bijna iedereen zal deze kubuskandelaar wel herkennen. Mooi vierkant met mooie deuken erin. Deze heb ik vorige week nog gekocht bij de kringloop. Niet omdat ik hem nog niet had, maar wel omdat de originele sticker er nog op zit. Ik dacht dat ik de andere kandelaar inmiddels in een doos heb zitten (te wachten op het museum), maar toen ik deze in de kast wilde zetten kwam ik zowaar nog een exemplaar tegen.
Net zo mooi en glazend, maar dan een maatje groter. Ik wist niet eens dat ik een maat groter al eens op de kop getikt had. Toch leuk om zo verrast te worden door mijn eigen aankopen.
Het heeft even geduurd voordat ik weer wat heb geplaatst. Behalve dat er gewerkt wordt aan het glasmuseum (en daarvoor veel ingepakt en verplaatst dient te worden) heeft er ook een metamorfose in ons huis plaats gevonden. Inmiddels zijn alle kamers weer ingericht naar wens en ben ik daar klaar mee. Ook heb ik een nieuwe laptop en telefoon gekocht en langzamerhand weet ik ook hoe dat werkt en hoe ik foto’s op mijn computer er mee moet krijgen. Dus bij deze weer de eerste foto’s. Antiek oud glas is er niet veel meer te vinden waardoor ik mijn glaszoektocht nu ook richt op nieuwer glas. Maar ja, dat is ook al weer bijna 50 jaar oud. Bovenstaande foto is daar een mooi voorbeeld van. Een vaas in bruin beige motief uit de jaren ’70. Deze vaas is gemaakt in Italië en er zijn ook verzamelaars van dit soort glas wat natuurlijk de prijs ook weer opdrijft.
Ik heb de vazen met z’n drieën gekocht voor een redelijke prijs. Ik denk dat het dan ook hierbij zal blijven omdat ik er echt geen topprijs voor wil betalen. Jaren ’70 meubilair en accesoires doen het goed tegenwoordig. Deze week las ik ergens dat er wel tot € 5000– wordt betaald voor een jaren ’70 schommelstoel. Nu ben ik in het bezit van zo’n schommelstoel. Gekocht van mijn eerstverdiende geld en deze is altijd mee verhuisd en staat nog steeds in de woonkamer. Daar zal die dan ook nog wel een poos blijven staan. (Als straks het meeste glaswerk uit de woonkamer verdwijnt wordt het al kaal genoeg).
Alles wat vroeger was wordt herhaald en weer opnieuw gemaakt, hetzij net in een ander jasje. Zo kocht ik vorige week twee groene flesvazen, die een soortgelijk motief hebben.
‘Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd’, luidt een bekend spreekwoord. Misschien ben ik daardoor wel gecharmeerd door kleine dingen als knopen, kralen en knikkerks. Nou dit parfumflesje hoort er ook bij. Zo schattig zo klein.
Mooi gestreept. Het doet mij vermoeden dat het in Italië gemaakt is. Verder weet ik er niets van. Maar te leuk, om niet even te laten zien op mijn site.