Auteur: gerriesglas

In 2017 was Finland 100 jaar een onafhankelijke staat. Dat was ook de reden om een magazine uit te geven met alleen Fins design. Ik verzamel ook een klein beetje Fins glas. Glasontwerper Oiva Toikka heeft in de jaren zestig het motief Kastehelmi ontworpen. Wat betekent dauwdruppel. Ooit heb ik een glazen schotel gekocht met dat motief. Tot op heden vind ik het een mooi motief. Eenvoudig en sprankelend. In 2010 is Kastehelmi opnieuw in productie genomen en in 2017 heeft Iittala, het bekende serviesmerk, een nieuw Kastehelmi glaswerk uitgebracht in een bijzondere kleur blauw. Ik had ergens gelezen dat er een magazine uitkwam met het werk van Finse topdesingners. Ik eb toen contact gelegd met de enigste connectie die ik heb in Helsinki en gevraagd of hij het magazine naar mij op wilde sturen. Hij, Kari Nieminen behoort ook tot de topdesigners van Finland. Hij ontwerpt en maakt gitaren voor topmusici in de wereld. Onder het merk Versoul. Ook zijn werk is opgenomen in dit magazine. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik nu dit mooie magazine in mijn bezit heb.

De groene schotel was het allereerste stukje Fins glas dat ik heb gevonden in een kringloopwinkel. Toen nog voor een kwartje. Pas later wist ik dat dit het beroemde Kastehelmi ontwerp was. Het roomstelletje is ook een oude uitgave van het motief en het bruine glazen roomkannetje heb ik gekregen. Onze dochter heeft deze in Finland gekocht. Weliswaar tweedehands maar ook in Finland al aan de prijs. Onderstaand een greep van het hedendaagse Iittala design. Waxinelichthouders, gekleurde coupes en een taartschaal. Er worden nu heel andere kleuren gebruikt dan in de jaren ’60.

Geuren zijn er in alle soorten en maten. Van licht, bloemig tot zwaar. Van vrouwelijk tot mannelijk…Je houdt er van of niet. je kunt er zelfs allergisch voor zijn. Maar dat neemt niet weg dat geuren vaak mooi verpakt zitten in prachtige verpakkingen en flessen. Om mijn glasverzameling niet te laten verzanden in alleen maar parfumflessen en aanverwanten, koop ik niet alles wat los en vast zit. Maar er zijn wel merken die mijn glashart hebben getriggerd. Ooit kwam ik namelijk glaswerk tegen (paars borrelglaasje) waarin het merk AVON was meegeperst. Dat bleek dus een Amerikaans cosmeticamerk zijn dat vooral in de jaren ’60 – ’70 floreerde. Maar waar tot op heden veel verzamelaars voor zijn. In mijn blog over Ondoorzichtig glas 3. Heb ik er al over geschreven, omdat ik een kastje vol witte opaline van Avon bezit, waarvan en toen een foto heb gepost. Ook schreef ik toen dat ik ineens een hele verzameling (3 dozen vol) heb gekocht waar behalve wit opaline nog veel meer moois zat. En daar komt bovenstaande doos ook vandaan. Dit is namelijk de originele verpakking van een fles After Shave in de vorm van een auto.

De grote groene fles van persglas is het onderstel van de Jeep en het bovenste is gemaakt van plastic. Ergens zit daaronder ook de opening van de fles verstopt. Avon heeft verschillende modellen auto’s uitgebracht. De kenner weet vast wel welke auto het is…

Bovenstaande auto mist nog wel één en het ander zo te zien. Ik denk dat hier ook een plastic opzetstuk bij hoort dat in de loop der jaren verdwenen is.

Ik heb ook een bescheiden verzameling Amerikaans glaswerk. Dit heeft natuurlijk te maken met het feit dat in Nederland niet zoveel Amerikaans glaswerk is te vinden. Maar daarnaast is het voor Nederlandse begrippen over het algemeen superlelijk omdat het over de top is. Dat zal ook wel een reden zijn dat het niet veel naar Nederland is geïmporteerd. Dit glaswerk met het motief van Irissen is dat ook.

Het motief heet dan ook Iris & Heringbone. Behalve dat het glaswerk al een relief heeft van fijne visgraat heeft het ook nog grote opliggende Irissen. De kleur heet Marigold. Het is glas met een soort olieglans. Hoe over de top wil je het hebben.

Iris & Heringbone glwaswerk is gemaakt bij de Jeannette Glass Company. Een bedrijf dat voor 1898 Jeannette Bottle Works heette. De glasfabriek stond in Jeannette, Pensylvania. Het notief is voor het eerst gemaakt in 1928 en lang geproduceerd. Daardoor is het in Amerika nog heel makkelijk te vinden. En ook niet erg kostbaar.

Fruitschalen met bovenstaand motief kom ik nog wel eens tegen. Maar er één vinden van lichtblauw glas is moelijker. Inmiddels bezit ik een leuke verzameling met dit motief. Het heet Rüdesheim. Iedereen kent deze Duitse stad wel van de wijnfeesten. Dat past prima bij het motief van wijndruiven en bladeren. Allemaal glas dat geperst is in de glasfabriek van Walther.

En gemaakt in diverse kleuren persglas.

Het is jammer dat onze vakantie naar Zweden niet doorging. Maar met goed zoeken tijdens mijn kringlooprondjes komt Zweden wel naar me toe. Ik heb vaak op internet de Zweedse press papiers van Kosta Boda gezien. Maar vaak kom ik ze toch niet tegen. Maar deze week was het dan toch raak. Twee tegelijk voor een prachtig kringloopprijsje. Vroeger zou ik eraan voorbij gelopen zijn omdat ze echt niet binnen mijn verzameling zouden passen. Maar na meer dan 30 jaar verzamelen verschuift het verzamelgebied toch. Hoewel ik erg oud glas nog steeds prachtig vind, kan ik het moderne glas ook steeds meer waarderen.

De Zweedse press papiers van Kosta Boda zijn te herkennen aan de platte onderkant. Daardoor zou je niet verwachten dat ze toch rechtop kunnen staan. Dat kunnen ze prima, maar ik zou ze op een stapel papier plat leggen.

De poedel komt uit de Kosta Boda Kennel serie. Een serie glazen press papiers met verschillende uitvoeringen van honden.

Onderstaande olifant vond ik tegelijk met bovenstaande poedel. Maar ik kan niet terug vinden of deze ook van Kosta Boda komt. Heeft er wel veel kenmerken van maar is het toch net niet. Waarschijnlijk komt deze wel van dezelfde tijd maar van een andere glasfabriek.

Als men goed naar dit roomstelletje kijkt kan men goed zien waarom dit motief Labyrinth heet. Labyrinth is rond 1933 ontworpen door Willem Jacob Roozendaal (1899- 1971) voor de Kristalunie in Maastricht.

W.J. Rozendaal was een veelzijdig kunstenaar. Hij werkte van 1916-1924 op glas-in-lood ateliers, o.a. in Den Haag, Haarlem, Dordrecht, Utrecht en Rotterdam. In dezelfde periode volgde hij enige lessen aan academies in Den Haag en Rotterdam. Zijn eerste houtseneden dateren van 1921. Omstreeks 1921-1923 tekende en schilderde hij (kinder)portretten, min of meer in de trant van Toorop en Konijnenburg. In 1924 verhuisde hij naar Maastricht, waar hij van 1924 – 1930 werkte voor De Sphinx en later voor De Kristalunie als ontwerper van glas- en aardewerk. Zijn meer ‘vrijere’ werk, vanaf 1926, kwam tot stand in zijn vrije tijd. Voor de uitgeverijen Boosten & Stols, W. Salm, Nijpels en de Wereldbibliotheek ontwierp hij boekbanden en hij ontwierp het omslag voor het blad Wendingen no. 3 uit 1930. Eind 1933 verhuisde hij naar Den Haag. In 1937 aanvaardde hij een aanstelling als docent aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten.

In deze hors d’oeuvre schaal is goed het labyrinth motief te zien. Zo is het motief ook terug te vinden in schalen, de botervloot en kaasstolp. Het glaswerk is uitgebracht in verschillende kleuren persglas.

Behalve dat ik bij de kringloop naar bijzonder glas zoek, kijk ik vaak ook nog even in de boekenhoek of er misschien een aan glas gerelateerd boek te koop is. Dit boek is het laatste die ik gevonden heb in de kringloop. Ook boeken over glas zijn moeilijk te vinden bij de kringloop. Maar dit is echt een prachtig boek over glas. De firma Veromco bestond 100 jaar en heeft het uitgegeven. Het zal wel duidelijk zijn dat deze firma glas verkoopt…

Inmiddels is het al 30 jaar geleden dat het boek is uitgegeven.

Het mooie aan het boek is dat het de vele facetten van het fascinerende glas laat zien. Met een rijke informatie over glas.
Het is de bedoeling om in mijn museum een leeshoek in te richten met mijn verzameling boeken over glas. Dit boek mag daar ook niet aan ontbreken en zal daar ook ter inzage liggen.

Wanneer je deze foto van deze schaal bekijkt zou je niet denken dat het een fruitschaal is. Van bovenaf lijkt het eerder een taartschaal. Enkele weken terug was ik met een vriendin in de kringloop in Oldenzaal. Ik had iets in mijn mandje liggen dat ik weer terug ging zetten omdat het toch eigenlijk niet in mijn verzameling pastte. Terwijl ik het terug zetten viel mijn oog op deze schaal. Het heeft zo’n onbestemde fumé kleur. Niet een kleur waar ik echt warm voor loop. Maar het motief van de bloemen en de pootjes deden het dat ik deze maar in mijn mandje heb gestopt.

De bloem ligt aan de onderkant van de schaal erop. En de pootjes zijn driehoekig die door het driehoekige patroon juist versterkt worden. Het hoekige en het ronde van de bloemen is een vreemde combinatie. Nooit eerder gezien.