Mijn vakantie was anders dan anders. Maar daardoor heb ik wel veel kringlopen bezocht. Zo was ik naar museum Lalique in Doesburg geweest en op één of andere manier kan ik de weg terug naar huis nooit goed vinden en kwam daardoor in Zutphen uit. Wel aan de goede kant van Zutphen. Voor mij is dat de kant waar de kringloop zich bevind. Dus gelijk die maar bezocht. Hier kocht ik bovenstaand eierdopje. Zegge en schrijve voor € 0,25 Een koopje voor een hoogbejaard eierdopje.
Het is een Frans eierdopje van opaline glas in een onbestemde caramel kleur. Niet de kleur waar ik echt warm voor loop. Maar met het blauwe opaline eierdopje dat ik al heb, in mijn achterhoofd, zou het wel een mooi setje vormen. Nu staan ze samen in mijn grote vitrinekast met opaline glas te pronken.
Ik had in gedachten dat deze hetzelfde zou zijn als de blauwe. Maar toen ik deze erbij pakte zag ik meteen dat het toch anders was. Deze heeft namelijk een gebrokkelde rand, zoals een aantal doorzichtige eierdoppen die ik heb. En dat heeft de blauwe niet.
Ik kijk regelmatig naar Bares für Rares op de Duitse tv-zender. Dat is een soort kunst en kitsch programma waarin van alles getaxeerd wordt en dan verkocht aan een team van handelaren aan de hoogste bieder. Vergelijkbaar met het Nederlandse programma Cash or Trash met Martien Meiland. Maar onze voorkeur gaat echt uit naar de Duitse variant. Vorige week kwam bij Bares für Rares een mooie gestoken camee voorbij en dat herinnerde mij eraan dat ik bovenstaande camee van glas nog niet had laten zien. Deze heb ik gekocht me een lotje andere camees. Geen oude maar wel leuk genoeg om in de vitrinekast te leggen bij de toiletstellen. Maar dat ik het lotje kocht had te maken met dat deze paarse glazen camee erbij zat. De omlijsting was al stuk en er was ook een klein stukje af. Maar dat deerde niet. Het was mooi genoeg.
Wanneer je nu goed kijkt zie je dat het rechts onder een grote chip mist. Het is daar veel doorschijnender geworden. Dit is mijn eigen schuld. Ik dacht dat ik de camee wel weer in de zetting kon prutsen. Dat lukte ook aardig, maar door niet goed op te letten liet ik de glazen camee uit de zetting vallen op onze stenen keukenvloer….het gevolg…de chip eruit was nog groter geworden. Maar gelukkig is niet verder afgebroken zodat deze toch nog te pronk kan liggen.
Wel een leer voor een volgende keer….gewoon niet zelf met mijn glaswerk gaan prutsen in de keuken. Als het valt, valt het ook echt kapot!
Onderstaand nog een camee uit dezelfde lot camees. De zwarte ondergrond is van glas, maar het meisjeshoofd van een soort kunststof. Mooi maar niet oud.
Ooit kocht ik dit Anna groene wijwaterbakje bij de Sint Vincentius in Groenlo. Ik weet nog dat ik erg lang heb zitten dubben of ik het wel zou kopen. Aan de foto is namelijk al te zien dat deze ook goed gebruikt is als wijwaterbakje. De kalksporen van het wijwater (= gewijd water = water dat door de priester is gewijd tot heilig water) zitten er nog in. En ook het oorspronkelijke touwtje waar aan het aan een muur bevestigd is geweest zit er nog aan. De prijs was vijf gulden! Voor iemand die toen glaswerk kocht wat tussen de vijftig cent en een gulden uitgaf per item, toch een heel bedrag. Maar omdat ik het niet eerder had gezien en het ook nog Anna groen was heb ik het meegenomen.
Al gauw kwam ik erachter dat het toch wel een zeldzaam stuk glaswerk is. Het is namelijk gemaakt in Leerdam en omdat er niet veel animo voor was is het niet echt in productie genomen. Het is ontworpen rond 1927/1928 door W.A.M. Harzing.
Iedereen kent wel de glazen onderzetters die elk huishouden in de kast had staan. Omdat ze eigenlijk super onhandig zijn komen ze met grote getale in de glasbak of bij de kringloop terecht. Vandaag laat ik aantal onderzetters zien die niet heel algemeen voorkwamen. Bovenstaand zijn de doorzichtige variant te zien.
Maar deze variant is ook gemaakt in een bijzondere kleur groen die meerblauw wordt genoemd. Maar ook in pikzwart glas.
Ik laat de onderkant van de zwarte onderzetter zien omdat hierin ook het mooie reliëfpatroon te zien is.
Zoals beloofd vandaag een ander lepeldoosje. Dit doosje is vergelijkbaar met de vorige twee. Maar het is wel een echt lepeldoosje wat ook te zien is aan de ingeperste tekst LEPELTJES. Dit doosje heeft een iets andere sluiting, maar is nog wel helemaal heel.
Het doosje vond ik een aantal jaren terug in mijn favoriete kringloop. Ik moest er naar kringloopbegrippen wel de hoofdprijs voor betalen. Maar ik heb het toch gedaan. Temeer ook omdat mijn koekjestrommels in dezelfde stijl, ook het zelfde pers motief hebben. Ik wist er er een lepeltjesdoos van bestond maar had deze nog nooit in werkelijkheid gezien in al die jaren dat ik glas verzamel. En nog steeds is dit het enige exemplaar dat ik in werkelijkheid heb gezien. Dus het was voor mij de hoofdprijs wel waard.
Wanneer we aan Scandinavië denken, denken we aan stoere Vikingen. Vandaag zo’n robuust Scandinavische Viking. Om precies te zijn. Hij is gemaakt bij de glasfabriek Pukeberg in Zweden. En bestaat echt uit een blok massief glas, wat je ook verwacht bij een stoere Viking.
De Viking heeft nog steeds zijn originele stickers. Deze vermeld ook de ontwerper: Uno Westerberg.
UNO WESTERBERG
1914 – 1985
Uno Westerberg wordt sterk geassocieerd met de glasblazerij van Pukeberg, waar het Design Archief haar huidige pand heeft. Uno Westerberg las voor aan interieurontwerper bij Konstfack in Stockholm, maar het was niet op dit gebied dat hij een professional werd. In plaats daarvan mocht hij binnen glas werken. Uno Westerberg begon als 21-jarige als ontwerper van verlichtingsglas bij de lampenfabriek van Arvid Böhlmark in Stockholm, die toen eigenaar was van de glasfabriek van Pukeberg. In Pukeberg werd het glas van Uno Westerberg geproduceerd. Er waren strakke lampen in klassieke vormen. Zijn armaturen, bedoeld voor openbare omgevingen, werden gevonden in gebouwen van People’s House, in kerken en restaurants. In 1964 verplaatste de lampenfabriek van Böhlmark de volledige armatuurproductie en het hoofdkantoor naar Pukeberg. In de jaren zestig werd het ontwerp van Uno Westerberg steeds meer geconcentreerd op plafondverlichting, wand- en tafelbeslag voor thuisomgeving. Met een van zijn tafellampen, gemaakt in overtollige technologie, is hij vertegenwoordigd in het Museum of Modern Art in New York.
Parallel aan het verlichtingsglas werkte Uno Westerberg met sierglas. De Spectra- serie , die bestond uit schalen en vazen, werd naar vele landen geëxporteerd en werd met groot succes verkocht, vooral in de Verenigde Staten. Toen Böhlmarks halverwege de jaren zeventig de productie van fluorescerend glas stopzette, werd Uno Westerberg artistiek leider van Pukeberg Glassworks. Het waren zijn series Stratos , Ulla en Korall die voornamelijk de basis vormden voor de productie van Pukeberg en die de molen een blijvend succes gaven. Hij besteedde ook veel tijd aan het kunstglas.
Uno Westerberg ontwierp veel objecten in een klassieke en functionele geest. Hij had een goede materiaalkennis en probeerde zijn ontwerptaal te combineren met de marktvraag. Hij toonde een meer burleske ontwerptaal in een aantal cadeauartikelen die ontworpen waren voor een groeiende toeristenmarkt. Kandelaars, boekdrukpersen en asbakken waren enkele van dergelijke producten, waarbij Vikingen, boten, clowns en verschillende soorten dieren populaire motieven waren. Uno Westerberg werkte tot 1981 bij de glasblazerij van Pukeberg.
Deze periode herdenken we 75 jaar bevrijding. Helaas worden alle herdenkingen en festiviteiten nu afgelast door Corona. Maar daarom een eerbetoon aan alle mensen die mee hebben gewerkt aan de mogelijkheid dat wij nu in een vrij land wonen, vandaag deze fles. Hoewel deze eerste foto doet vermoeden dat deze 5 jaar na de bevrijding is gemaakt klopt het niet. Maar wel dat het een bevrijdingsfles is gezien de opdruk in oranje wit en blauw. Het eerste tafereel laat ons land zien in tijd van oorlog.
Het volgende tafereel laat een stuk van onze bevrijding zien die in 1945 werd ingezet.
Na de bevrijding begonnen de inwoners van Nederland met de opbouw van het land. Dat is verderop de fles te zien en dan zien we ook het jaartal 1955 verschijnen. De ontwikkeling van ons land ging door. Ik vind deze fles een mooi inkijkje geven van onze geschiedenis. Wat de inhoud van deze fles is geweest weet ik niet, maar ik kan me voorstellen dat er oranjelikeur of oranjebitter in heeft gezeten.
Al eerder heb ik allerlei ondoorzichtig glas laten zien in mijn blog. Vandaag een klein vervolg erop. Prachtige schalen van Colopal glas. Colopal is vooral bekend om het gele glas (met uranium erin), maar er zijn ook andere mooie kleuren gemaakt in Leerdam. Deze schalen zijn daar een mooi voorbeeld van.
De onderkant van de schalen zijn misschien nog wel interessanter dan de bovenkant van de schalen. Op de schaal rechtsonder is het nog het beste te zien. Het Persmerk van Copier Leerdam. Mee geperst tijdens de fabricage. De schalen zijn allemaal een ontwerp van Andries Copier de grote ontwerper vroeger verbonden aan de glasfabriek Leerdam.
Links naast de grote turkooise schaal staat een klein schaaltje op een soort pootjes. Ik denk dat dit schaaltje ooit bedoeld is als cactusschaaltje. Al met al prachtige schalen om te zien door hun mooie kleuren.
Vandaag wil ik jullie deze deftige dame laten zien. Ik vind haar er een beetje vreemd uitzien met haar pompeuze jurk met haar kleine hoofd. Maar toch doet ze het leuk tussen de glasfiguren.
Haar hoofd is de stop van een likeurkarafje. En daar horen natuurlijk ook likeurglaasjes bij.
De bijpassende likeurglaasjes hebben het motief van de jurk. Omdat het nogal dik persglas is zal het niet fijn nippen zijn aan zo’n glaasje. Ik denk dan ook dat het meer voor de sier dan voor het gebruik is bedoeld.
De sticker op het karafje geeft prijs dat het Boheems kristal uit Tsjecho-Slowakije is. De oorspronkelijke naam is Likör-Karaffe Frau mit Krinoline. Geproduceerd bij de Vogel & Zappe glasfabriek rond 1935 – 1940. Productnummer 695/696/697, later Nr. 35192
Ook glasfabriek Leerdam heeft laboratorium glas gemaakt. Omdat dit glas aan andere eisen moet voldoen dan huis- tuin en keukenglas, heeft het een andere samenstelling.
Op de foto’s kolven die gemaakt zijn in Leerdam. Het glaswerk van de eerste foto is wat ouder dan het op de tweede foto. Dat is vooral te zien aan het logo dat ervoor gebruikt is. Het mooie van oud laboratoriumglas is dat er veel op geëtst is. Zoals de aanduidingen en de logo’s. Pas veel later werd het bedrukt.
Deze kolf is specifiek voor iemand gemaakt, omdat er een andersoortig gravering is gebruikt. Misschien wel omdat iemand afscheid nam van een laboratorium? Dit is ook de enige kolf die ik op de kop heb kunnen tikken met een glazen stop erbij.
Gerrie's Glasmuseum 