‘Glas is fascinerend!’
Gerrie
‘Glas is fascinerend!’, niet alleen voor mijzelf maar ook voor anderen. In deze blog probeer ik een beetje van de liefde voor glas te delen met anderen die het leuk vinden en die meer te weten willen komen over de veelzijdigheid van glas.
Vind je het leuk meld je dan hieronder aan om een bericht te ontvangen wanneer ik nieuwe berichten plaats. Ik zou het erg waarderen als je het doet! Alvast bedankt, Gerrie
Ik heb op mijn pagina een knop met winkel staat. Vandaag heb ik deze pagina leeggehaald en weer gevuld met ander glaswerk. Ik moet nog heel veel opruimen en verkopen om orde in mijn glaschaos te creëren. Dus houdt ook deze pagina in de gaten wanneer u op zoek bent naar mooi oud glaswerk. Voor de sier of voor het gebruik. Wanneer u het gaat gebruiken was het dan met de hand af. Oud glaswerk houdt niet van vaatwassers!
Vandaag kreeg ik een leuk whatsapp berichtje. Op de Gerarduskalender staat deze week ‘Liefde is als glas: het breekt als je het te stevig aanpakt.’ Nou er is veel door mijn handen gegaan van het glaswerk van Ivo, van stevig glas tot heel fragiel glas. Ik heb enkele foto’s gemaakt van fragiel glas dat momenteel in de tentoonstelling Ode aan Ivo te zien is. O.a. dit mini theepotje en wijnglas. Bedoeld voor in een poppenhuis.
Maar ook deze kop en schotel. Zo mooi en fragiel. En dan met een prachtig glas-emaille versiering erop. Glaskunst wat al ongeveer honderd jaar oud is, welke niemand nog ooit te stevig heeft aangepakt.
En dan is er ook nog dit dungeblazen parfumflesje van Egyptisch glas in de vorm van een theepotje. Een bijzondere vorm.
In de kast met dierenfiguurjes staat deze ram met zijn grote gedraaide hoorns. Een stuk ambachtelijk geblazen kunstwerk.
Gisteren was het een bijzondere dag. We hebben postuum de verjaardag van Ivo gevierd. Samen met zijn zus, zwager, een hele goede vriendin en de neef van Ivo met zijn twee kindjes. Ze hebben het winterweer getrotseerd om een bezoek te brengen aan de tentoonstelling. Heel bijzonder. Ze waren vooral blij dat de collectie op een goede plek is terecht gekomen en dat er zo’n mooie tentoonstelling van is gemaakt. Nu kan het glaswerk van Ivo bewonderd worden door veel mensen.
Op de foto’s is de persglazen safierblauwe schaal ‘Olifant en Salamander’ een ontwerp van Andries Copier uit 1948 te zien. Gemaakt in Leerdam. Deze schaal komt ook uit de collectie van Ivo. Ooit heb ik via marktplaats zo’n dergelijke schaal gekocht, maar deze kwam in stukken in Rekken aan. Heel erg jammer. Toen wij in Hamburg bij Pamela Wessendorf waren, heb ik haar gevraagd of zijn ook Leerdams glas had. Toen kwam uit haar verzameling ook de ‘Olifant en Salamander’ tevoorschijn. Toen ik haar vertelde dat die van mij in stukken aan was gekomen, opperde ze dat ik haar exemplaar mocht erven. Maar uit de dozen van Ivo kwamen zelfs 2 exemplaren. Dus ben ik nu voorzien.
Wij wensen iedereen heel fijne en feestelijke feestdagen toe en een voorspoedig 2026!
Deze winter is Gerriesglasmuseum op afspraak geopend, gewoon even bellen, appen of mailen dan is gauw een afspraak gemaakt!
In de grote zaal is veel glazen kerstversiering te vinden en een mooi opgetuigde kerstboom, dit blijft de hele maand januari ook nog te bewonderen.
Ode aan Ivo is in de kleine zaal te zien. Groots uitgepakt uit de verzameling van Ivo Haanstra. Van oud persglas tot modern Scandinavisch en Tjechisch glaswerk. Waaronder ook stukken van Borek Sipek.
Komt en verwonder….ook in 2026!
Griekse glazen pomegranate uit de collectie van Ivo Haanstra
De granaatappel (in het Grieks rodi) speelt een cruciale rol in de Griekse kerst- en nieuwjaarstradities en staat symbool voor geluk, vruchtbaarheid en overvloed. Het is een wijdverspreid gebruik om gedurende de feestdagen een granaatappel als decoratie in huis te hebben of aan de deur te hangen.
Sinds in juli het glaswerk van Ivo mijn kant op is gekomen, kom ik steeds meer verrassingen tegen. Het bovenstaande potje kwam al uit één van de eerste dozen. Het lijkt niet bijzonder maar wordt bijzonder door het verhaal dat het verteld. Veel glaswerk is niet te herleiden. Maar dit honingpotje is gemaakt voor het honingmerk Mellona. Dit is te herleiden omdat de naam Mellona meegeperst is aan de onderkant. In de doos zat alleen het potje zonder deksel, wat eigenlijk betekent dat deze in de doos voor de kringloop terecht zou moeten komen. Maar ik kwam in dezelfde week, een zelfde honingpotje bij een kringloop tegen. Zowaar met dekseltje. Maar de ‘afspraak’ is dat ik geen glaswerk meer mag kopen zolang ik nog putten uit de dozen van Ivo. Dus het potje bleef bij de kringloop. Nog later kwamen we bij het Nationaal Glasmuseum in Leerdam en daar staat ook een zelfde honingpotje van Mellona in het glazen depot, compleet met dekseltje.
Mijn man zag het complete honingpotje in het nationaal glasmuseum en vond het toch erg jammer dat ik deze niet bij de kringloop had gekocht. Twee weken later ben ik nog een keer naar dezelfde kringloop geweest. En zowaar, niemand heeft interesse gehad in een oud hongpotje van Mellona voor 1 euro. Dus deze stond nog gewoon op bij te wachten. Nu heb ik er dus twee, één van Ivo en één van de kringloop…
Omdat ik nu twee verschillende uitvoeringen heb van glazen Mellona honingpotjes (een andere was te zien in de tentoonstelling met huishoudelijk glaswerk) ben ik naar meer info op zoek gegaan. In 2024 is er een mooi fotoboek verschenen over de geschiedenis van Mellona: De Kleurrijke Ontstaansgeschiedenis van Mellona door Ben Trip en Peter van Schie . De honing kwam van bijenpark uit Santpoort-Zuid. Opgericht in 1916. Ook is er een kinderboekje gemaakt: Het leven van Melieke de Honingbij, Coen Hamers aangeboden door Bijenstand Mellona en Adelshoeve N.V. En in 1917 onderstaand boekje.
Maar het leukste is de Polygoonfilm Getiteld Het Bijenvolk (1944), een 25 minuten durende film waar uiteindelijk het Honingpotje ook in te zien is.
De nieuwe tentoonstelling is opgedragen aan Ivo Haanstra, iemand die met hart en ziel glas verzameld heeft. Via zijn familie en partner kwam zijn verzameling op mijn pad. In de blauwe tentoonstelling had ik al een kast ingericht met kabalt blauw glas uit zijn verzameling, deze is ook nu te zien. In de kast veel Blue Henri sputumflesjes. Ivo heeft onderzoek gedaan naar deze flesjes en daarover een boek geschreven. Dit boek ligt bij de Blue Henri’s in de vitrinekast. Maar alle andere vitrinekasten (en er boven op), zijn gevuld met glaswerk uit zijn verzameling. Zowel persglas als geblazen glas, zowel bijzonder als over de top. Maar stuk voor stuk andere dingen dan glaswerk uit mijn eigen verzameling. Daarom verdient deze tentoonstelling ook de titel Ode aan Ivo.
Prachtig Fins glas ontworpen door Tamara Aladin.
De tentoonstelling loopt van 26 oktober 2025 tot en met 31 maart 2026. Dit valt in de winterperiode. In deze periode is gerriesglasmuseum te bezoeken op afspraak (gewoon even mailen, bellen of appen), dan weet u zeker dat ik aanwezig ben om u te begroeten en de vele mooie verhalen te delen over fascinerend glaswerk.
Momenteel is de blauw glas tentoonstelling nog te zien. Inmiddels is één vitrinekast al ingericht met blauw glas uit de verzameling van Ivo Haanstra. Hij was een fervent glasverzamelaar en heeft veel bijzondere objecten verzameld. Helaas is hij in maart overleden en via/via kwam zijn glasverzameling op mijn pad. Vandaar dat ik al de mogelijkheid had om één kast te vullen. Maar om helemaal recht te doen aan zijn verzameling zit ik nu middenin de voorbereiding voor een grote tentoonstelling van zijn verzameling. Deze tentoonstelling start half oktober. Daarin zal o.a. dit blauwe glaswerk ook nog te zien zijn. Maar ook heel veel ander, mooi en divers glaswerk. Enkele impressies volgen hieronder.
Deze fles lijkt misschien niet bijzonder maar is het wel. Dit is namelijk een ontwerp van René Lalique. Het is een parfumfles die hij ontworpen heeft voor het Franse merk Coty. Deze gaat ook mee in de tentoontstelling van half oktober, maar verhuisd dan mee naar de volgende tentoonstelling die daarna van start gaat. Maar daarover natuurlijk pas volgend jaar meer.
Dit vreemd soortige object kan eigenlijk alleen maar uit Amerika komen. Is het een theepot, een bloemenstronk of … toch een presspapier. Maar volgens Eugénie toch echt een ring holder …
Dit is glaswerk waardoor ik ooit roze glas ben gaan verzamelen. Mooi persglas met prachtige motieven. Maar dan in de prachtigste kleur blauw. Barolac modelnummer 164. Glasfabriek Josef Inwald, Bohemen, ontworpen tussen 1948-1952.
Dit is misschien wel de grootste presspapier die ik ooit heb gezien. Om te koesteren zo mooi! Vanaf half oktober te zien in de tentoonstelling ter nagedachtenis aan Ivo Haanstra.
Een aantal jaren geleden vroeg een collega of ik Rattenberg kende. Toen had ik er nog nooit van gehoord. Het bleek dat haar ouders in het plaatsje Rattenberg in Tirol waren geweest en dat het helemaal in het teken van glas stond. 14 dagen later vroeg een vriendin of ik Rattenberg kende, tja alleen van horen zeggen, de glasstad van Tirol dus. Daarna kreeg ik van iemand een paar glazen eieren en die kwamen volgens de sticker erop dus uit Rattenberg. Afgelopen jaar vond ik bij de kringloop een melkkannetje met een geslepen paartje in Tiroler kleding maar ook met o.a. de naam Rattenberg erin gegraveerd. Maar dit jaar was het de beurt aan ons. Tijdens de fietsvakantie door Tirol deden het Rattenberg ook aan. Hiervoor hebben we ruim de tijd genomen en hebben heel was glas- en kristalwinkels gezien.
Het meest bijzondere was een supergrote glaswinkel met allerlei soorten kristal en glaswerk. Van Swarovski (dat ook in de buurt wordt gemaakt, in Wattens) tot mondgeblazen dieren en gebruiksvoorwerpen. Er was een soort route door de winkel en via die route kwam je uit in de grot waarop het gebouw was gebouwd, maar ook op verschillende verdiepingen was glaswerk te zien en er was permanent een glasblazer aan het blazen.
Afgelopen week kreeg ik verschillende bezoekers in het glasmuseum. Op woensdagmiddag een dame van Duitse komaf. ze vertelde mij dat ze zo’n mooi boek had gelezen over vrouwen van een glasblazersfamilie van de schrijfster Petra Durst-Benning. Hieronder waarover het gaat:
Het gebeurde rond 1890 in het glasblazerijstadje Lauscha in het Thüringer Woud
De jonge Marie, dochter van een glasblazer uit Zuid-Thüringen, breekt na de dood van haar moeder en vader met alle tradities. Om zichzelf en haar zussen te onderhouden, werd ze in 1890 de eerste vrouwelijke glasblazer in het stadje Lauscha. Haar kunstzinnige glazen kerstballen gingen als warme broodjes over de toonbank, zelfs in Amerika. Een historische roman over een sterke vrouw en haar bewogen leven.
In 1999 en in 2011 bezocht Petra Durst-Benning Lauscha.
Ze schrijft hierover:
Tegenwoordig waaien veel trends van Amerika over naar Europa. 150 jaar geleden was het precies andersom: glazen kerstversieringen werden uitgevonden in het kleine Thüringer dorpje Lauscha en door F. Woolworth en zijn warenhuizen naar Amerika geëxporteerd.
Ik vond dit feit zo fascinerend dat ik onderzoek begon te doen naar Lauscha en de glasblazerij daar. Ik geloof dat de magie van glas terugkomt in het verhaal van glasblazer Marie en haar twee zussen.
Maar het meest wonderlijke was, dat afgelopen zondag ik weer bezoekers in mijn museum had en de heer in het gezelschap vertelde over een prachtige Duitse film die hij had gezien over Duitse glasblazersvrouwen die tegen alle gevestigde orden in zich staande wisten te houden.
Hij vertelde dus over de verfilming van het boek waar de bezoekster van woensdag over vertelde. Ik ken het boek en de film niet, maar ik ga toch een keer proberen om het te lezen of te kijken.
Toch wonderlijk dat in één week tijd mensen in mijn museum komen die gefascineerd door glas en het glasblazen, mede door wat iemand anders heeft geschreven of verfilmd.
Zeker niet onbemind. Ik heb in het glasmuseum een plank vol met glaswerk dat de overeenkomst heeft dat het allemaal doorzichtig geslepen glas is met een zwart accent. Zoals bovenstaande jampot. Het was nooit mijn verzamelgebied geweest tot ik een keer twee van dergelijke jampotten en een beschuitbus tegen kwam. De jampotten zagen er hetzelfde uit, alleen het geslepen motief was anders. Ook hebben beiden een glazen lepel. Hoewel ik de glazen lepel voor een jampot wel erg groot vindt.
Ook de beschuitbus heeft een ander slijpsel. Jaren later vond ik via Marktplaats een heel servies met hetzelfde slijpsel als bovenstaande jampot. Uiteindelijk liep er steeds meer dergelijk glaswerk mijn verzameling binnen zodat ik nu een hele plank in het museum heb.
Dit is mijn laatste aanwinst. Gekregen van iemand die glas ook een warm hart toedraagt. Dank Annelies! Deze heeft dezelfde kenmerken dan het andere glas op de plank, doorzichtig geslepen glas met zwarte accenten. Een heel bijzondere kaasstolp, ik heb nog nooit zo’n vorm gezien. Dus wat de herkomst is blijft onduidelijk. Het enige wat ik zeker weet is dat men glas in alle kleuren van de regenboog kan maken, maar geen zwart glas. Dit glas lijkt dan wel zwart, maar het is gemaakt van heel donkerpaars glas. Alleen goed te zien als je het in 1000 stukken gooit. Maar dat raad ik niemand aan.
Gerrie's Glasmuseum 