Categorie: Blogberichten

Gisteren was het een bijzondere dag. We hebben postuum de verjaardag van Ivo gevierd. Samen met zijn zus, zwager, een hele goede vriendin en de neef van Ivo met zijn twee kindjes. Ze hebben het winterweer getrotseerd om een bezoek te brengen aan de tentoonstelling. Heel bijzonder. Ze waren vooral blij dat de collectie op een goede plek is terecht gekomen en dat er zo’n mooie tentoonstelling van is gemaakt. Nu kan het glaswerk van Ivo bewonderd worden door veel mensen.

Op de foto’s is de persglazen safierblauwe schaal ‘Olifant en Salamander’ een ontwerp van Andries Copier uit 1948 te zien. Gemaakt in Leerdam. Deze schaal komt ook uit de collectie van Ivo. Ooit heb ik via marktplaats zo’n dergelijke schaal gekocht, maar deze kwam in stukken in Rekken aan. Heel erg jammer. Toen wij in Hamburg bij Pamela Wessendorf waren, heb ik haar gevraagd of zijn ook Leerdams glas had. Toen kwam uit haar verzameling ook de ‘Olifant en Salamander’ tevoorschijn. Toen ik haar vertelde dat die van mij in stukken aan was gekomen, opperde ze dat ik haar exemplaar mocht erven. Maar uit de dozen van Ivo kwamen zelfs 2 exemplaren. Dus ben ik nu voorzien.

Wij wensen iedereen heel fijne en feestelijke feestdagen toe en een voorspoedig 2026!

Deze winter is Gerriesglasmuseum op afspraak geopend, gewoon even bellen, appen of mailen dan is gauw een afspraak gemaakt!

In de grote zaal is veel glazen kerstversiering te vinden en een mooi opgetuigde kerstboom, dit blijft de hele maand januari ook nog te bewonderen.

Ode aan Ivo is in de kleine zaal te zien. Groots uitgepakt uit de verzameling van Ivo Haanstra. Van oud persglas tot modern Scandinavisch en Tjechisch glaswerk. Waaronder ook stukken van Borek Sipek.

Komt en verwonder….ook in 2026!

Griekse glazen pomegranate uit de collectie van Ivo Haanstra

De granaatappel (in het Grieks rodi) speelt een cruciale rol in de Griekse kerst- en nieuwjaarstradities en staat symbool voor geluk, vruchtbaarheid en overvloed. Het is een wijdverspreid gebruik om gedurende de feestdagen een granaatappel als decoratie in huis te hebben of aan de deur te hangen. 

Sinds in juli het glaswerk van Ivo mijn kant op is gekomen, kom ik steeds meer verrassingen tegen. Het bovenstaande potje kwam al uit één van de eerste dozen. Het lijkt niet bijzonder maar wordt bijzonder door het verhaal dat het verteld. Veel glaswerk is niet te herleiden. Maar dit honingpotje is gemaakt voor het honingmerk Mellona. Dit is te herleiden omdat de naam Mellona meegeperst is aan de onderkant. In de doos zat alleen het potje zonder deksel, wat eigenlijk betekent dat deze in de doos voor de kringloop terecht zou moeten komen. Maar ik kwam in dezelfde week, een zelfde honingpotje bij een kringloop tegen. Zowaar met dekseltje. Maar de ‘afspraak’ is dat ik geen glaswerk meer mag kopen zolang ik nog putten uit de dozen van Ivo. Dus het potje bleef bij de kringloop. Nog later kwamen we bij het Nationaal Glasmuseum in Leerdam en daar staat ook een zelfde honingpotje van Mellona in het glazen depot, compleet met dekseltje.

Mijn man zag het complete honingpotje in het nationaal glasmuseum en vond het toch erg jammer dat ik deze niet bij de kringloop had gekocht. Twee weken later ben ik nog een keer naar dezelfde kringloop geweest. En zowaar, niemand heeft interesse gehad in een oud hongpotje van Mellona voor 1 euro. Dus deze stond nog gewoon op bij te wachten. Nu heb ik er dus twee, één van Ivo en één van de kringloop…

Omdat ik nu twee verschillende uitvoeringen heb van glazen Mellona honingpotjes (een andere was te zien in de tentoonstelling met huishoudelijk glaswerk) ben ik naar meer info op zoek gegaan. In 2024 is er een mooi fotoboek verschenen over de geschiedenis van Mellona: De Kleurrijke Ontstaansgeschiedenis van Mellona door Ben Trip en Peter van Schie . De honing kwam van bijenpark uit Santpoort-Zuid. Opgericht in 1916. Ook is er een kinderboekje gemaakt: Het leven van Melieke de Honingbij, Coen Hamers aangeboden door Bijenstand Mellona en Adelshoeve N.V. En in 1917 onderstaand boekje.

Maar het leukste is de Polygoonfilm Getiteld Het Bijenvolk (1944), een 25 minuten durende film waar uiteindelijk het Honingpotje ook in te zien is.

Een aantal jaren geleden vroeg een collega of ik Rattenberg kende. Toen had ik er nog nooit van gehoord. Het bleek dat haar ouders in het plaatsje Rattenberg in Tirol waren geweest en dat het helemaal in het teken van glas stond. 14 dagen later vroeg een vriendin of ik Rattenberg kende, tja alleen van horen zeggen, de glasstad van Tirol dus. Daarna kreeg ik van iemand een paar glazen eieren en die kwamen volgens de sticker erop dus uit Rattenberg. Afgelopen jaar vond ik bij de kringloop een melkkannetje met een geslepen paartje in Tiroler kleding maar ook met o.a. de naam Rattenberg erin gegraveerd. Maar dit jaar was het de beurt aan ons. Tijdens de fietsvakantie door Tirol deden het Rattenberg ook aan. Hiervoor hebben we ruim de tijd genomen en hebben heel was glas- en kristalwinkels gezien.

Het meest bijzondere was een supergrote glaswinkel met allerlei soorten kristal en glaswerk. Van Swarovski (dat ook in de buurt wordt gemaakt, in Wattens) tot mondgeblazen dieren en gebruiksvoorwerpen. Er was een soort route door de winkel en via die route kwam je uit in de grot waarop het gebouw was gebouwd, maar ook op verschillende verdiepingen was glaswerk te zien en er was permanent een glasblazer aan het blazen.

Ik kan terugkijken op een heel mooi en glasrijk jaar. Velen hebben inmiddels mijn Glasmuseum gevonden en bezocht. Ik krijg vooral heel leuke en enthousiaste reacties van bezoekers. De verhalen die bij het glaswerk horen zijn inspirererend zodat sommige bezoekers ook op zoek gaan naar glas en weer anderen herkennen heel veel voorwerpen van glas die men vroeger thuis ook had, dit gaat vooral vergezeld met de kreet ‘Waar is het gebleven?’ Nou misschien wel in mijn museum, wie weet.

Deze zomer is onze dochter getrouwd en het feest was bij ons op het erf, behalve dat het een prachtig feest was, heeft het merendeel van de feestgangers ook mijn museum bezocht. Waardoor er ook weer veel ohs en ahs klonken.

In de winter is het museum op afspraak open omdat ik dan niet drie middagen in de week thuis hoef te blijven om te wachten of er bezoekers komen. Maar schroom niet om een afspraak te maken, als ik thuis ben, is het voor mij een kleine moeite om de lichten aan te doen en u te verwelkomen met mooie glasverhalen. Het is nu zeker de moeite waard om nu een bezoek te brengen, door alle kerstversiering en opgetuigde kerstbomen die er staan. Daarbij is er een tentoonstelling met geel glas (om de zon binnen te laten schijnen).

Ik wens iedereen hele mooie feestdagen en een voorspoedig 2025 toe!

Deze winter tot 1 mei is het glasmuseum geopend op afspraak. Dat wil zeggen gewoon even bellen of mailen of ik er ben op de middag die u gepland hebt voor uw bezoek. Mocht ik onverhoopt verhinderd zijn dan maken we een afspraak op een andere tijd of dag. Zodat u zeker weet dat u niet voor niets komt!

Op 1e kerstdag ben ik kerst aan het vieren met familie, maar 2e kerstdag ben ik er wel, mocht u dan nog een leuk uitje wensen, denk dan aan het glasmuseum. Een afspraak is gauw gemaakt.

Van 26 december t/m 3 januari ben ik veel thuis, dus ook is dan het glasmuseum om andere dagen te bezoeken. Even een belletje voor een afspraak is ook gauw gemaakt. Mocht ik de telefoon niet opnemen, inspreken van de voicemail werkt ook. Ik bel u dan altijd terug.

Hele fijne dagen voor iedereen gewenst!

In een eerder blogbericht schreef ik al een stuk over knopen, dit naar aanleiding van de knopententoonstelling in Nijkerk en en op andere plekken, waarbij ik ben aangehaakt. In september ben ik een zaterdag naar het Museum Nijkerk geweest om de knopen te bekijken en omdat er een knopenmarkt was. Tijdens deze knopenmarkt stonden leden van de Dutch Antique Button Society o.a. knopen te verkopen, maar er werd ook een lezing over antieke knopen gegeven. Zo prachtig om mee te maken. Ik heb nog enkele juweeltjes gekocht die inmiddels tussen mijn collectie in het museum liggen. Maar zoals het altijd gaat als je ergens enthousiast over bent vind je medestanders. Zo natuurlijk ook onder de knopenliefhebbers. Het vervolg was dat onlangs een echtpaar mijn museum kwamen bezoeken vanwege de knopen. De dame vertelde dat zij een Jablonex boekje heeft en ze wilde me er wel foto’s van mailen. Met haar toestemming deel ik dit.

Het is toch prachtig om te zien hoe ze vroeger met knopen de ‘boer’ op gingen. Zo mooi gemaakt, een boekje vol knopen. Maar ook zo leuk dat ik dit met u mag delen.

Het boekje telt ‘maar’ vier bladzijden met knopen, maar wat een juweeltjes zijn het toch. Voor mij is glas niet gewoon maar gewoon bijzonder. Hopelijk kunt u dit beamen.

Na een drukke zomer doe ik de deur van het glasmuseum van 4 t/m 11 september dicht. Even op adem komen, lekker fietsen (met hopelijk nog mooi weer) en lekker eten en drinken. Glas spotten op andere plekken dan in Rekken. De tijd, tijd laten zijn, zonder te haasten om op tijd thuis te hoeven zijn voor het openen van mijn glasmuseum. Hopelijk kunt u hiervoor begrip opbrengen. Op woensdagmiddag 14 september hoop ik u dan weer fris en fruitig te woord te kunnen staan met nieuwe opgedane verhalen over glas.

Ik ben altijd op zoek naar mooie bijzondere dingen voor het gkasmuseum. Ooit kwam ik deze mooie ‘Softpot’ uit 1974 op een veilingsite tegen. Een ontwerp van Willem Heesen. Alle softpots zijn te herkennen aan deze kleurstelling. Oranje wit kobaltblauw met strepen. Het is aan één stuk geblazen glas en super zwaar. Op de site was erbij geschreven dat er een krimpscheurtje in zit, met een foto van inderdaad een klein scheurtje. Dus daar was de prijs die ik erop geboden heb ook naar. Ik had het winnende bod gedaan en was natuurlijk in blijde verwachting van mijn softpot.

Maar helaas, het krimpscheurtje was een dikke barst in de soft pot. Zoals dat werkt bij een veiling heb ik eerst de verkoper een mail gestuurd met de foto van de dikke barst. Om te kijken of we tot een schikking konden komen. Hij vond het nog steeds een krimpscheurtje en verwees me naar de veilingsite. Dus daar heb ik hetzelfde verhaal gedaan met dezelfde foto’s erbij. Voor hen was het duidelijk dat de koop ontbonden kon worden. De verkoper diende de verzendkosten voor mij te betalen voor het retourzenden en ik zou het totaalbedrag van de veilingsite teruggestort krijgen. Zo gezegd zo gedaan. De softpot is weer terug bij de eigenaar, maar ik kon het niet laten om toch een foto ervan te maken met de softpot in mijn museum. Nu koester ik een herinnering aan een softpot van Willem Heesen die even in het museum mocht staan.