Wij wensen iedereen heel fijne en feestelijke feestdagen toe en een voorspoedig 2026!
Deze winter is Gerriesglasmuseum op afspraak geopend, gewoon even bellen, appen of mailen dan is gauw een afspraak gemaakt!
In de grote zaal is veel glazen kerstversiering te vinden en een mooi opgetuigde kerstboom, dit blijft de hele maand januari ook nog te bewonderen.
Ode aan Ivo is in de kleine zaal te zien. Groots uitgepakt uit de verzameling van Ivo Haanstra. Van oud persglas tot modern Scandinavisch en Tjechisch glaswerk. Waaronder ook stukken van Borek Sipek.
Komt en verwonder….ook in 2026!
Griekse glazen pomegranate uit de collectie van Ivo Haanstra
De granaatappel (in het Grieks rodi) speelt een cruciale rol in de Griekse kerst- en nieuwjaarstradities en staat symbool voor geluk, vruchtbaarheid en overvloed. Het is een wijdverspreid gebruik om gedurende de feestdagen een granaatappel als decoratie in huis te hebben of aan de deur te hangen.
Sinds in juli het glaswerk van Ivo mijn kant op is gekomen, kom ik steeds meer verrassingen tegen. Het bovenstaande potje kwam al uit één van de eerste dozen. Het lijkt niet bijzonder maar wordt bijzonder door het verhaal dat het verteld. Veel glaswerk is niet te herleiden. Maar dit honingpotje is gemaakt voor het honingmerk Mellona. Dit is te herleiden omdat de naam Mellona meegeperst is aan de onderkant. In de doos zat alleen het potje zonder deksel, wat eigenlijk betekent dat deze in de doos voor de kringloop terecht zou moeten komen. Maar ik kwam in dezelfde week, een zelfde honingpotje bij een kringloop tegen. Zowaar met dekseltje. Maar de ‘afspraak’ is dat ik geen glaswerk meer mag kopen zolang ik nog putten uit de dozen van Ivo. Dus het potje bleef bij de kringloop. Nog later kwamen we bij het Nationaal Glasmuseum in Leerdam en daar staat ook een zelfde honingpotje van Mellona in het glazen depot, compleet met dekseltje.
Mijn man zag het complete honingpotje in het nationaal glasmuseum en vond het toch erg jammer dat ik deze niet bij de kringloop had gekocht. Twee weken later ben ik nog een keer naar dezelfde kringloop geweest. En zowaar, niemand heeft interesse gehad in een oud hongpotje van Mellona voor 1 euro. Dus deze stond nog gewoon op bij te wachten. Nu heb ik er dus twee, één van Ivo en één van de kringloop…
Omdat ik nu twee verschillende uitvoeringen heb van glazen Mellona honingpotjes (een andere was te zien in de tentoonstelling met huishoudelijk glaswerk) ben ik naar meer info op zoek gegaan. In 2024 is er een mooi fotoboek verschenen over de geschiedenis van Mellona: De Kleurrijke Ontstaansgeschiedenis van Mellona door Ben Trip en Peter van Schie . De honing kwam van bijenpark uit Santpoort-Zuid. Opgericht in 1916. Ook is er een kinderboekje gemaakt: Het leven van Melieke de Honingbij, Coen Hamers aangeboden door Bijenstand Mellona en Adelshoeve N.V. En in 1917 onderstaand boekje.
Maar het leukste is de Polygoonfilm Getiteld Het Bijenvolk (1944), een 25 minuten durende film waar uiteindelijk het Honingpotje ook in te zien is.
Een aantal jaren geleden vroeg een collega of ik Rattenberg kende. Toen had ik er nog nooit van gehoord. Het bleek dat haar ouders in het plaatsje Rattenberg in Tirol waren geweest en dat het helemaal in het teken van glas stond. 14 dagen later vroeg een vriendin of ik Rattenberg kende, tja alleen van horen zeggen, de glasstad van Tirol dus. Daarna kreeg ik van iemand een paar glazen eieren en die kwamen volgens de sticker erop dus uit Rattenberg. Afgelopen jaar vond ik bij de kringloop een melkkannetje met een geslepen paartje in Tiroler kleding maar ook met o.a. de naam Rattenberg erin gegraveerd. Maar dit jaar was het de beurt aan ons. Tijdens de fietsvakantie door Tirol deden het Rattenberg ook aan. Hiervoor hebben we ruim de tijd genomen en hebben heel was glas- en kristalwinkels gezien.
Het meest bijzondere was een supergrote glaswinkel met allerlei soorten kristal en glaswerk. Van Swarovski (dat ook in de buurt wordt gemaakt, in Wattens) tot mondgeblazen dieren en gebruiksvoorwerpen. Er was een soort route door de winkel en via die route kwam je uit in de grot waarop het gebouw was gebouwd, maar ook op verschillende verdiepingen was glaswerk te zien en er was permanent een glasblazer aan het blazen.
Ik kan terugkijken op een heel mooi en glasrijk jaar. Velen hebben inmiddels mijn Glasmuseum gevonden en bezocht. Ik krijg vooral heel leuke en enthousiaste reacties van bezoekers. De verhalen die bij het glaswerk horen zijn inspirererend zodat sommige bezoekers ook op zoek gaan naar glas en weer anderen herkennen heel veel voorwerpen van glas die men vroeger thuis ook had, dit gaat vooral vergezeld met de kreet ‘Waar is het gebleven?’ Nou misschien wel in mijn museum, wie weet.
Deze zomer is onze dochter getrouwd en het feest was bij ons op het erf, behalve dat het een prachtig feest was, heeft het merendeel van de feestgangers ook mijn museum bezocht. Waardoor er ook weer veel ohs en ahs klonken.
In de winter is het museum op afspraak open omdat ik dan niet drie middagen in de week thuis hoef te blijven om te wachten of er bezoekers komen. Maar schroom niet om een afspraak te maken, als ik thuis ben, is het voor mij een kleine moeite om de lichten aan te doen en u te verwelkomen met mooie glasverhalen. Het is nu zeker de moeite waard om nu een bezoek te brengen, door alle kerstversiering en opgetuigde kerstbomen die er staan. Daarbij is er een tentoonstelling met geel glas (om de zon binnen te laten schijnen).
Ik wens iedereen hele mooie feestdagen en een voorspoedig 2025 toe!
Ik probeer altijd iets van glas mee te nemen als ik ergens op vakantie ben. Zo waren we in april in Denemarken om de tentoonstelling Labyrinten in het glasmuseum van Ebeltoft te zien. We hebben er ook een dagje Arhus aan vast geknoopt. Daar liepen we een grote H & M binnen. Niet om kleding te scoren maar om te kijken welk serviesgoed ze onder hun merk verkopen. Daar kwamen we een prachtige waterkan met waterglazen tegen. Mondgeblazen glas met een kloddertje hier en een kloddertje daar. Lijkend op het oude spatterglas. In mooie kleurstellingen. Aan het einde van de dag zijn we teruggegaan en hebben een waterkan met twee glazen uitgezocht. Dat is het mooie van zelf kijken en voelen. Omdat elk stuk dat mondgeblazen glas is anders is, hebben we een mooi bijelkaar passend stel gevonden. Dat staat sinds april al te pronken op onze keukentafel.
Maar van het één komt het ander. In augustus hebben we met vrienden een fietstocht gemaakt van Trier naar Koblenz. Elke keer als wij samen op pad gaan komt het wel ter sprake of ik nog iets van glas kan vinden. Onderweg kwamen we een trödelplekje tegen, maar er stond geen mooi glaswerk in. De verdere fietstocht hebben we ook niet wat gezien. Maar op de laatste dag toen we met de trein terug zouden reizen van Koblenz naar Trier, liepen we langs een bloemenwinkeltje, heel dicht bij het station. Buiten stond een stelling met vazen en bloempotten voor de helft van het geld. We liepen er in sneltreinvaart langs om naar het station te gaan. Maar mijn ogen hadden wel wal wat moois gezien. Eenmaal in het station, kaartjes gekocht en toen begon het wachten op de trein. We waren erg vroeg en ik schatte in dat ik nog wel een keer heen en weer naar het bloemenwinkeltje kon. Zo gezegd, zo gedaan. Met twee vazen rijker en een rugtas die een stuk zwaarder was geworden, aanvaarden we de treinreis naar Trier. Gelukkig konden we in Trier met de bus naar de parkeerplaats van de auto. Dat scheelde een hoop gesjouw. Eén van de twee vazen heeft wat meer een kloddertje hier en een kloddertje daar. Die kwam bij het waterstel op de tafel te staan.
Eind augustus was er bij ons een feestweek. net terug van de fietsvakantie, was daar de trouwdag van onze dochter en schoonzoon. Een feestdag midden in de week, die gevierd werd met familie en wat vrienden, maar tegelijk vierden we mijn 65e verjaardag en onze 38e trouwdag die de volgende dag was. Voor mijn verjaardag kreeg ik van onze dochter en schoonzoon een glazen bloempotje met een begonia. U raad het al, met een kloddertje hier en een kloddertje daar. Deze maakt nu de set op de keukentafel compleet. Op zaterdag werd de feestweek afgesloten met een trouwfeest van onze dochter en schoonzoon op ons erf. Een groot deel van de gasten was geïnteresseerd in glas en heeft ook nog het glasmuseum bezocht.
Deze winter tot 1 mei is het glasmuseum geopend op afspraak. Dat wil zeggen gewoon even bellen of mailen of ik er ben op de middag die u gepland hebt voor uw bezoek. Mocht ik onverhoopt verhinderd zijn dan maken we een afspraak op een andere tijd of dag. Zodat u zeker weet dat u niet voor niets komt!
Op 1e kerstdag ben ik kerst aan het vieren met familie, maar 2e kerstdag ben ik er wel, mocht u dan nog een leuk uitje wensen, denk dan aan het glasmuseum. Een afspraak is gauw gemaakt.
Van 26 december t/m 3 januari ben ik veel thuis, dus ook is dan het glasmuseum om andere dagen te bezoeken. Even een belletje voor een afspraak is ook gauw gemaakt. Mocht ik de telefoon niet opnemen, inspreken van de voicemail werkt ook. Ik bel u dan altijd terug.
In een eerder blogbericht schreef ik al een stuk over knopen, dit naar aanleiding van de knopententoonstelling in Nijkerk en en op andere plekken, waarbij ik ben aangehaakt. In september ben ik een zaterdag naar het Museum Nijkerk geweest om de knopen te bekijken en omdat er een knopenmarkt was. Tijdens deze knopenmarkt stonden leden van de Dutch Antique Button Society o.a. knopen te verkopen, maar er werd ook een lezing over antieke knopen gegeven. Zo prachtig om mee te maken. Ik heb nog enkele juweeltjes gekocht die inmiddels tussen mijn collectie in het museum liggen. Maar zoals het altijd gaat als je ergens enthousiast over bent vind je medestanders. Zo natuurlijk ook onder de knopenliefhebbers. Het vervolg was dat onlangs een echtpaar mijn museum kwamen bezoeken vanwege de knopen. De dame vertelde dat zij een Jablonex boekje heeft en ze wilde me er wel foto’s van mailen. Met haar toestemming deel ik dit.
Het is toch prachtig om te zien hoe ze vroeger met knopen de ‘boer’ op gingen. Zo mooi gemaakt, een boekje vol knopen. Maar ook zo leuk dat ik dit met u mag delen.
Het boekje telt ‘maar’ vier bladzijden met knopen, maar wat een juweeltjes zijn het toch. Voor mij is glas niet gewoon maar gewoon bijzonder. Hopelijk kunt u dit beamen.
Momenteel genieten we van prachtig nazomerweer, zo warm hebben we het nog nooit gehad in september. Ik kan terugkijken op een prachtig museumjaar met veel bezoekers uit alle windstreken van Nederland. Soms waren mensen in de buurt op vakantie, soms maakten ze er een dagje uit van om het glasmuseum te bezoeken. Tot en met 13 oktober ben ik nog gewoon geopend op de drie middagen in de week. Daarna ben ik twee weken gesloten om zelf ergens rond te kijken en musea te bezoeken.
Vanaf 1 november tot 1 mei ben ik op afspraak open. Gewoon even bellen of een mailtje sturen, dan zal ik zorgen dat ik er ben wanneer u komt! Hopelijk weerhoud een afspraak maken u niet om deze winter het glasmuseum te bezoeken.
Ik ga begin oktober beginnen met het inrichten van een grote tentoonstelling met vazen in alle soorten en maten, in alle kleuren van de regenboog en uit heel veel verschillende landen uit Europa met af en toe een verdwaalde vaas uit Amerika!
Daarbij is van begin december (iets later dan gepland!) tot half januari ook heel kerstversiering in glas te zien in het glasmuseum!
Hoewel het weer het nog niet helemaal laat zien is het voorjaar al begonnen. In de wei rond het glasmuseum huppelen de hazen al in het rond op zoek naar een geschikte plek voor de paaseieren. Nog even en dan is het Pasen. Dat betekent voor het glasmuseum dat inmiddels de glazen eieren, kippen, hazen en aanverwanten een plek in een vitrinekast hebben gevonden. Door deze kleine wisselingen verandert er in de grote zaal vaak ook wat. Vanaf 1 april ga ik de tentoonstelling met Scandinavisch glas vervangen door huishoudelijk glas. Daarmee laat ik definitief de winter achter mij.
Ook nu staat er huishoudelijk glas in het museum. Maar het merendeel van het glas dat in de tentoonstelling komt heeft nog niet in het museum gestaan. Daarom is een bezoekje na 1 april ook de moeite waar voor als u al eerder in het museum bent geweest!
Kitchenalia is een Engels woord voor alle attributen die in het huishouden gebruikt worden. Dit geeft ook weer wat mijn volgende tentoonstelling wordt. Op het moment van schrijven staan de kerstbomen nog in het glasmuseum, maar komende week worden alle glazen kerstspullen weer opgeruimd. En dat zijn er veel, heel veel, kan ik u vertellen. De tentoonstelling over Scandinavisch glas loopt nog door tot 1 april. Momenteel staan er ook in de tijdelijke tentoonstellingsruimte ook twee vitrine kasten waarin press papiers staan. Eén kast met bollen en één kast met o.a. platte press papiers die in Leerdam zijn gemaakt. Deze zijn dus ook nog een poosje te bekijken.
Vanaf 1 april wordt de tentoonstellingsruimte veranderd in een keukenparadijs met allerlei keukenattributen van glas. Inmiddels heb ik een grote collectie puddingvormen, deze zullen er natuurlijk niet in ontbreken.
Maar ook bovenstaande eierkoker naar een ontwerp van Wilhelm Wagenfeld is te zien in de tentoonstelling.
Het oorspronkelijke ontwerp van Wilhelm Wagenfeld was eigenlijk alleen nog in designmusea te zien. Maar is weer opnieuw in productie genomen. De Bauhausontwerper Wagenfeld werkte sinds 1930 met het beroemde, hittebestendige glas uit de stad Jena. Deze keukenhulp gold als het prototype van modern industrieel ontwerp.
Hoe werkt het? Breek een ei boven het glas, kluts het en voeg zout en kruiden toe. Maak het deksel dicht en zet het glas 4 tot 6 minuten in een pan met heet water. Om het nog lekkerder te maken, kun je ham of ansjovis toevoegen. De ‘eierkoker’ is ook te gebruiken voor pasteitjes, soufflées en dergelijke.
Mijn eierkoker is geen nieuwe die later in productie is genomen, maar nog een echte oude. Compleet met de originele metalen beugel. Toen ik vroeger op kamers woonde wilde ik een keer een ei van huis meenemen. Mijn moeder gaf me het ei mee in deze eierkoker. Behalve het ei mocht ik de eierkoker ook houden. Het ei is natuurlijk allang op, maar de eierkoker is gebleven. Het enige wat in de loop der jaren is verdwenen is de rubberen ring (zoals we die van weckflessen ook kennen). Zelf heb ik de eierkoker nooit gebruikt, maar door de fascinatie voor glas en de bijzondere uitvoering heeft deze altijd een plek in mijn kast gehad. Nog even geduld dus. Vanaf 1 april t/m 1 oktober glazen keukenattributen.
Gerrie's Glasmuseum 